Vak P - Oma Joke

Door Wout en Frank Slijper - FC Utrecht heette nog DOS toen vader Jan zijn beide zoons voor het eerst meenam naar het oude Galgenwaard. Kinderkaartjes voor een gulden, dat was wel aan hem besteed. Hij overleed voorjaar 1998 op 74-jarige leeftijd en maakte niet meer mee dat FC Utrecht een moeizaam seizoen met een 1-2 overwinning bij Ajax afsloot, de middag dat wij zijn as over zee uitstrooiden. 

Het duurde tot haar 80ste alvorens moeder Joke een seizoenkaart aanschafte voor de thuiswedstrijden van FC Utrecht. Vervolgens zat ze twaalf jaar tussen ons in. Vak P, rij 42, stoel 3. Bezocht pa het stadion vooral als voetballiefhebber, moeders deed het puur voor de gezelligheid: samen met haar zoons en twee van haar kleinkinderen. Het was bovendien een prima medicijn tegen de verveling die op hoge leeftijd steeds vaker toesloeg.

Al in de jaren ’60 hebben we onze pogingen gestaakt haar de buitenspelregel uit te leggen. Kansloze missie. Het interesseerde haar ook nauwelijks. De interesse en nieuwsgierigheid betroffen vooral het randgebeuren.

Waarom klappen ze?
- Omdat er een nieuwe speler het veld in komt.

Maar dan moet er toch ook iemand uit, anders is het niet eerlijk.
- Dat is ook gebeurd, mam.

Waar dan?
- Aan de overkant.

Oh, ik zie dat niet.
- Hij zit inmiddels in de dug-out.

Waarom gaat hij niet alvast douchen, mag dat niet?
Of heeft hij geen sleutel van de kleedkamer?

En ook:

Wat zingen ze nou op de Bunnikside?
- Een lied over Ajax-supporters. Dat dat wil je niet weten, mam.

Dat wil ik wel weten!
- Oké dan.

“Het Is toch verschrikkelijk!”, was haar reactie toen ze de tekst hoorde.

Veel praktische verwondering. Ze vroeg zich na iedere wedstrijd af wie toch alles moest opruimen in het stadion, nam daarom haar lege bekertje warme-chocolademelk-met-veel-suiker mee te trappen af, voor in de afvalbak. Wanneer spelers na afloop ballen het publiek in schoten, vroeg ze of de gelukkige die een bal ving deze ook mocht houden. “Maar wie betaalt dat dan allemaal?”

Ze had nauwelijks idee van hetgeen zich op het veld afspeelde. In de 1ste en de 46ste minuut volgde steevast de vraag welke kant we op moesten. En: “Weer een gele kaart! Jeetje, hoeveel heeft die man er wel niet bij zich?”

Moeders genoot vooral van de sfeer. Middagje uit. Met pepermuntjes en griotjes voor de buren in Vak P. Legendarisch was het moment waarop ze zich na het laatste fluitsignaal omdraaide naar achterbuurman Hans: “Hebben we nu gewonnen, meneer?”

Op haar 90ste verjaardag zette FC Utrecht onze moeder in het zonnetje. Een grote bos bloemen en een FC Utrecht-shirt met 'Joke' boven rugnummer 90. Een artikel in het AD, een stuk op de site van FC Utrecht, een bericht op Radio M. Dank Koos van Tamelen, nog steeds zeer gewaardeerd.

Zoals zij van de voetbalmiddag genoot, zo genoten wij van haar aanwezigheid tussen ons in. Tot er een moment kwam dat we haar seizoenkaart niet meer verlengden. Haar fysieke en mentale gesteldheid begonnen haar geleidelijk aan in de steek te laten.

Ruim 96 jaar oud mocht ze uiteindelijk worden. Dankbaar voor wat ze voor al haar kinderen en (achter-)kleinkinderen heeft mogen betekenen, denken nog we iedere thuiswedstrijd liefdevol aan haar. Zeker bij winst. Ja mevrouw, we hebben gewonnen.

4 september 2025 is haar honderdste geboortedag.