Door Frank Slijper - Het zou eigenlijk moeten wennen, een resultaat tegen Ajax. Immers, FC Utrecht verloor de afgelopen drie seizoenen slechts één keer van de Amsterdammers. En toch, winnen van Ajax, het blijft euforisch. Zeker wanneer de winnende treffer in de slotminuut valt.

De eenmanspolonaise rond mijn salontafel eindigde met het opentrekken van zo’n groen bierblikje, met rode ster. Van een Amsterdamse brouwer. Lekker hoor.  

Halverwege mocht FC Utrecht overigens niet mopperen dat het nog 0-0 stond. Ajax kreeg mogelijkheden, Utrecht meldde zich zelden in de frontlinie. En toch… de energie, de intensiteit en de duelkracht die het gehavende team van Ron Jans vanaf de eerste seconde op de mat legde, gaf hoop op een goede afloop. 

Daarom in de rust snel naar de buurtsuper. Stel je voor dat er straks, als er iets te vieren zou zijn, geen koud biertje in de koelkast stond. De kassières waren als gebruikelijk in onderling gewauwel over hun privébesognes en stelden elkaar de dagelijkse vraag: “Tot hoe laat moet jij? Ik moet tot sluit.“ Totdat ik plots hoorde dat een van hen zich zowaar tot een klant richtte, tot mij. “Spaart u bonuspunten?” Ik bedankte. Die bonuspunten moesten niet hier maar in Amsterdam op te halen zijn. 

 

En zo bleek. Niklas Vesterlund kopte FC Utrecht tien minuten voor tijd op voorsprong. Niet veel later vereffende Wout Weghorst de score. Prima doelpunt. Maar wat is er toch met die jongen aan de hand? Die gebaartjes, dat gekrente imago, steeds opnieuw. Ook nu weer na zijn gelijkmaker. Er kan geen lachje vanaf, altijd maar boos. Op de media, op de supporters, op de trainer, op de overheid.

Hij heeft het maximale uit zijn carrière gehaald, maar is constant verongelijkt. Kom Woutje, ga een beetje genieten van het rijke voetballeven. Wees trots, dat je met jouw mogelijkheden straks weer mag aansluiten bij de selectie van het Nederlands Elftal. Lik tijdens het WK glimlachend en dankbaar de toiletten schoon van de basisspelers. Ook al denk je er zelf misschien anders over: je bent Gods plaatsvervanger op aarde niet.

Welnu, het landelijke lachebekje zette Ajax dus weer op gelijke hoogte. Dan maar genoegen nemen met een puntje, toch ook niet verkeerd op bezoek bij Ajax. De vijf minuten extra tijd werden er zes omdat Barkas als vanouds liep te vertragen en Jans nog een keer wisselde. En juist in die zesde minuut van de extra tijd flikte FC Utrecht het. 

De hoekschop van Souffian El Karouani, de kopbal van Mike van de Hoorn. Zo simpel kan het zijn. Harde tikken op de gevoelige billetjes van de Ajacieden. Klits, klets, klander, van de ene bil op de ander. FC Utrecht wint met 2-1 van Ajax en heeft de play-offs bereikt. Als Utrecht volgende week de thuiswedstrijd tegen Fortuna wint, speelt het de halve finale van de play-offs in Galgenwaard.  

Na het laatste fluitsignaal rinkelde de groepsapp van Vak P aanhoudend. En uiteraard kwam er nog een leuk feitje naar boven. In 1998, ook zondag 10 mei, ook Moederdag, ook Ajax-FC Utrecht, ook 1-2. Belangrijk verschil: toen de eerste overwinning uit tegen Ajax, vandaag niet de laatste. 
  

Frank Slijper