Door Frank Slijper - Het wil maar niet lukken bij FC Utrecht. De nederlaag in Volendam betekent de volgende teleurstelling in een reeks die al geruime tijd groeit. Sinds de thuiswinst tegen Ajax (tien weken geleden) werd alleen nog tegen Top Oss voor de KNVB-beker gewonnen. 

Drie schamele punten uit de laatste zes competitiewedstrijden. Met een plek in het rechterrijtje tot gevolg. In deze vorm zal het nog een hele klus zijn om bij de eerste acht te eindigen teneinde de nacompetitie te mogen spelen.

De intenties zullen ook in Volendam goed zijn geweest. Initiatief nemen, meer duelkracht, hoog druk zetten, de tegenstander opjagen. Daar was alleen in de eerste helft heel weinig van te merken en dat resulteerde in een 2-0 achterstand halverwege. 

Na de pauze scoorde Victor Jensen al snel de aansluitingstreffer en gingen we er nog even goed voor zitten. FC Utrecht speelde veel beter, had die tweede helft een duidelijk overwicht, maar moest uiteindelijk beschaamt afdruipen met een 2-1 nederlaag.   

Wederom teleurstelling bij spelers, staf en supporters. Het is januari, we zijn halverwege. Zou het seizoen nu al als een nachtkaarsje uitgaan? ‘Staan we al veilig?’, las ik in onze groepsapp. Zo erg is het nou ook weer niet, maar een paar aansluitende succesjes kunnen we wel gebruiken. Vorm en vertrouwen: een raar fenomeen. Het nestelt zich onbewust in de bovenkamer.

Toen ik afgelopen week de VI opensloeg, trof ik op de middenpagina’s een selectiefoto van FC Utrecht. Even tellen: dertig spelers. Elke positie zo ongeveer driedubbel bezet, zoals dat al jaren gewoon is. Of dat ook noodzakelijk is… daarover verschillen we in Vak P nog weleens van mening. 

De foto toonde ook twintig stafleden. Twintig! Behalve een hele rits aan trainers (hoofdtrainer, assistent-trainers, individueel trainers, looptechniektrainer) en ondersteuners (teammanager, twee materiaalbeheerders, twee video-analisten), ook een heuse medische staf: twee sportfysiotherapeuten, een club-/sportarts, een 'head of sport science', een 'head of physical' en een 'head of medical'.

Dat kan best wat uitgebreider, zou ik zeggen. Een 'head of mental performance', een 'head of confidence', een 'head of mental shape' en een psychologist. Deze specialisten zouden nu overuren maken om de spelers uit hun vormdip te krijgen. Helaas. Een enorme medische staf, maar geen enkele zielenknijper die de bovenkamers van de spelers zou kunnen opfrissen. 

Aan Ron Jans de schone taak om de trein weer op het spoor te krijgen. Daar is hij al een tijdje mee bezig, het wil alleen niet vlotten. Onder zijn leiding speelde FC Utrecht vorig jaar het beste seizoen sinds de oprichting. Over een half jaartje moet Ron Jans het stadion door de voordeur verlaten. Ook na een minder goed seizoen. 

Want er klinken al voorzichtige geluiden of Jans nog wel voor de ommekeer kan zorgen nu hij kenbaar heeft gemaakt dat dit zijn laatste seizoen is. De waan van de dag. Daar doen we in Vak P niet aan mee. Beleidsmakers ('decision makers') van FC Utrecht: deze man verdient een standbeeld, geen vroegtijdige exit. 

En nu ik toch jullie aandacht heb: mocht er het komend seizoen binnen de selectie nog behoefte zijn aan een 'head of side stories', weten jullie mij wel te vinden.
   

Frank Slijper