Door Frank Slijper - Tegen aanstaand kampioen PSV toonde FC Utrecht zich van haar beste kant. In een heerlijke wedstrijd moest het in Eindhoven uiteindelijk toch buigen, ondanks drie treffers van Utrechtse makelij.

Bij winst op FC Utrecht zou PSV officieus kampioen zijn. Zo noemen we dat als een team alleen nog in theorie achterhaald kan worden: wanneer vv Trutjeshoek de komende zes wedstrijden met gemiddeld twaalf doelpunten verschil verliest en achtervolger sv Muggenbeet de resterende partijen met minimaal acht doelpunten verschil wint, gaat de kampioensschaal alsnog naar de Overijsselse concurrent. Zoiets.

In Vak P vonden we het wel fijn dat er in Eindhoven nog geen sprake kon zijn van een officieel kampioenschap. Dan mag je als figurant optreden op het feestje van een ander. En dat is achteraf alleen maar leuk als je het feestje weet te verpesten. Mooiste voorbeeld is vermoedelijk  Excelsior-AZ uit 2007 (3-2).

FC Utrecht liet tegen PSV al snel blijken niet van plan te zijn te figureren in een naderend kampioensfeestje. Een understatement. We moesten in de Utrechtse huiskamers de ogen even uitwrijven toen het scorebord  binnen een kwartier spelen 0-2 vermeldde, door prima doelpunten van Stepanov en Zechiël. PSV deed daarna nog iets terug: 1-2 halverwege.

Ik moest terugdenken aan collega’s Marcel en Clancy, fanatieke FC-supporters. Ze lieten me vrijdagmiddag weten - zonder ook maar even met de ogen te knipperen - dat FC Utrecht met 1-2 of 1-3 in Eindhoven zou winnen. ‘Tuurlijk jongens... Fijne Pasen en tot dinsdag weer!’ Maar nu, rust in Eindhoven, zou het echt…?

Wat had ik deze profeten na het paasweekend graag nederig ontvangen. ‘Goedemorgen heren. Kopje koffie? Gebakje erbij? Moorkop, appelpunt of tompouce?’ Helaas stelde PSV kort na de pauze orde op zaken. De tijdens de reclames ingeschonken middagborrel was nog onaangeroerd toen PSV door een ontketende Saibari de leiding had overgenomen.

Ik berustte al enigszins in een 3-2 nederlaag, ons cluppie echter niet. Weer was daar die veerkracht. Invaller Karlsson zorgde voor een rituele vreugdedans rond de salontafel. Gelukkig bleken de daarbij gepaard gaande oerkreten geen reden voor de buren om bezorgd aan te bellen.

Nog een kleine 10 minuten plus extra tijd om de 3-3 vast te houden. Vorig seizoen incasseerde FC Utrecht in die extra tijd de gelijkmaker en kreeg het daarna nog een niet-te-missen-kans die wel te missen bleek. Ook nu moest FC Utrecht in die laatste minuten buigen toen keeper Barkas zich verkeek op een schot van PSV-invaller Driouech. 

Er volgde geen niet-te-missen-kans meer. PSV trok in dit spektakelstuk met 4-3 aan het langste eind. Ja, er had meer ingezeten en in Utrechts perspectief was een gelijkspel misschien wel verdiend geweest. 

De spelers bedankten de 1600 (!) Utrechtse supporters en stapten met lege handen de kleedkamers bedankt in. En dat mocht best wel met opgeheven hoofd. De koude douche in Eindhoven heb ik thuis verruild voor een warme, en het lijf eenmaal volledig in het sop, alle clubliederen uit volle borst gezongen. Tot er aangebeld werd of het iets rustiger kon.
  

Frank Slijper