Raymond Taams - Met een gebroken hart wandel ik op een tropische vrijdagmiddag in het jaar 2026 na de Verlosser over de Maliebaan, mijmerend over de liefde, want waar moet een mens anders over nadenken, het is heus niet zo dat je later op je sterfbed denkt: ‘verdomd, de marketingtool die ik als jonge professional uitvond, daar gaat de wereld nog lang plezier van hebben’.

Ter hoogte van het voormalige NSB-hoofdkantoor op nummer 35, de Maliebaan was nu eenmaal het hart van fout Nederland in de oorlog, krijg ik een helder inzicht.

‘Sinds die avond aan het sterfbed van mijn vader, toen ik 22 jaar oud was, nu drieëntwintig jaar geleden, heb ik mij altijd met hand en tand verzet tegen liefdeloosheid’, denk ik bij mezelf.

Zo leverde ik in 2011 rücksichtslos mijn jaarcontract bij de NCRV – waarvoor ik zeer hard had moeten werken – in nadat me duidelijk werd dat er door vaste medewerkers de hele dag over abstracte begrippen zoals ‘kernwaarden’ vergaderd werd.

Creatieve processen doodslaan met holle marketingtaal voelde liefdeloos, ik wist zeker dat dit mijn ziel aantastte, een zielsverbinding aangaan met iemand zou dan onmogelijk worden.

Ik koos voor de liefde en daar heb ik vijftien jaar na mijn vertrek bij de NCRV geen spijt van. Hopelijk moet u net zo grinniken als ik om de vorige zin. Maar goed, ik wandelde dus over de Maliebaan, sloeg rechtsaf de burgemeester Reigerstraat in en ging de Albert Heijn binnen om iets te eten te kopen.

Bij het tijdschriftenrek viel mijn oog op de cover van de nieuwste LINDA, waarop drie bekende Nederlandse vrouwen mij kil, bijna vijandig aankeken. ‘Single ladies, compleet gelukkig in je uppie’, stond er in glimmende letters.

Los van het feit dat ‘compleet gelukkig’ filosofisch gezien een armoedige term is, vond ik het liefdeloos van de LINDA om zo’n boodschap de wereld in te sturen. Beter was een foto van mijn verdrietige gezicht geweest met daaronder ‘De liefde, en toch blijven we het proberen’.