Raymond Taams - Op een druilerige dinsdagmorgen in oktober loop ik met een vriendin over het Jaarbeursplein. “De koffie komt eraan, voor iedereen die zich nog niet geregistreerd heeft: registreer je even bij een van mijn collega’s onder de tenten”, galmt een mevrouw vanaf een tegenover de grote stationstrap opgesteld podium.

De tenten zijn rode partytenten met het FNV-logo. “Ha, een festivalsfeertje en ook nog koffie, kom we sluiten gezellig aan”, stel ik voor. “Nee Raymond, echt niet, ik vind het er zo treurig uitzien”, reageert de vriendin. “Nou ja, de tenten zijn van prima kwaliteit, we worden niet nat”, protesteer ik, maar we lopen door.

“Hoe moet dat nu met de vakbond wanneer zelfs een behoorlijk links iemand als jij er niet meer bij wil horen?”, verzucht ik. “Geen idee”, klinkt het mompelend, waarop ik concludeer dat Nederland zo VVD’erig is geworden dat we onszelf met zijn allen dienen te ont-VVD’en, mijn creatieve brein springt aan.

“Laten we video’s maken die aantonen hoe hol en leeg VVD-slogans zijn”, stel ik voor. Ter inspiratie schets ik een voorval van tien jaar terug, toen ik met een vriend op het terras zat en een man zonder tanden om twee euro bedelde. De vriend bezat een nogal provocerend gevoel voor humor, hij zei luid:

Je krijgt twee euro van me als je zegt: ‘De economie kan wel wat VVD gebruiken’.

“Gatver, wat een smakeloze grap”, gruwt de vriendin. “Kan zijn”, vervolg ik geestdriftig, “we hebben echter grof geschut nodig om door de VVD in onze hoofdjes gepropte begrippen als ‘eigen verantwoordelijkheid’ of ‘normaal doen’ enigszins van hun giftige uitwerking op de samenleving te ontdoen.”

Verder wandelend door de motregen, besluit ik in ieder geval een Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst aan de ont-VVD’isering – of hoe je het ook noemen wilt – van Nederland te wijden.