Ed Knegtel - De Engelsen kennen de uitdrukking ‘to take something lying down’: iets zonder slag of stoot over je kant laten gaan. ‘Hell no, natuurlijk,’ dacht ik toen ik na de Open Dag ‘Natuurgraf in de stad’ over Het luie end naar huis fietste.

Zo wordt in de volksmond het stuk Gansstraat genoemd waar op begraafplaats Soestbergen vanouds de doden lagen en aan de overkant, in het voormalige Huis van Bewaring, gevangenen zaten.

Ik dacht aan je ergens bij neerleggen.
Soms moet dat, of je wilt of niet – goed voelen doet het nooit. 

In Utrecht betalen we een pittige gemeentelijke belasting. Naast migratie en oom Jans carrière staat het onderwerp ferm in de verjaardagskring Top Drie.

De feiten: alleen in Maukum en in Rotterdam wordt er nog meer betaald, nóg een reden om daar niet te willen wonen. Voordat u de lakens van het bed trekt voor spandoeken op de Maliebaan: u mág die belastingen betalen; u kunt ook verhuizen.

Waar de grote wasmiddelenmerken al jaren schreeuwen: ‘Nu nóg witter!’ roeptoetert kleine zus Utrecht dapper: ‘Nu nog groener’. En dat mag wat kosten. Bij ruim 378.000 mensen kun je aardig wat centjes ophalen. Zet u maar schrap, want de OZB gaat omhoog en de toeristenbelasting stijgt ‘nu nóg hoger!’.

Als uw favoriete tuincentrum of uw Zweedse meubelvriend de prijzen met 15 tot 23 procent verhoogt keert u ze de rug toe, toch? Niet zo makkelijk met een gemeente. 

En dan breidt betaald parkeren zich ook nog als een olievlek uit en wordt de zondag in het bisschoppelijke Utrecht door de bekeurslagers niet meer geheiligd.

De afvalstoffenheffing wordt niet verhoogd, lees ik. Nu nog groener inderdaad.

Dit zijn van die zaken waar je bloed enigszins van gaat koken maar waar je nulkommaniks aan kunt doen. We moeten ons er maar bij neerleggen. Na een duur leven in Utrecht op een mooi plekje op Soestbergen, tussen Gerrit Rietveld, Nicolaas Beets en W.G. van de Hulst.