Carmita is een 'half-Utrechtse'. Ze werkt er en is er ook sociaal veel te vinden.
We bieden haar op Nieuws030 graag de ruimte.
    

Carmita Junger - Ik vind het niet langer moeilijk om over mijn verkrachting te praten. Wat wel altijd moeilijk is geweest (en blijft), is het ongemak dat dit bij andere mensen oproept. Wanneer ik mensen hierover vertelde, viel mij dat ongemak telkens op. En dat blijft mij bezighouden.

Want als iemand mijn huis binnendringt en mijn spullen steelt, vindt niemand het ongemakkelijk als ik daar morgen over vertel. Sterker nog: waarschijnlijk reageren mensen met medeleven, luisteren ze en vragen hoe het gaat.

Maar als iemand mijn lichaam binnendringt zonder mijn toestemming, verandert er iets. Noem het woord verkrachting en wat vaak volgt is stilte, wegkijken en een voelbaar verlangen om het gesprek snel weer ergens anders over te laten gaan. Het gesprek wordt ongemakkelijk. Dat ongemak lijkt misschien klein, maar het is niet onschuldig en de gevolgen kunnen groot zijn.

Want als slachtoffers merken dat hun verhaal anderen ongemakkelijk maakt, leren ze vaak om te zwijgen. Ze leren om hun ervaringen kleiner te maken zodat anderen zich prettiger voelen. Ze leren om vooral niet te veel ruimte in te nemen met iets waar anderen liever niet aan denken. Als slachtoffer voelt het dan alsof jouw trauma niet mag bestaan. Wat je dan leert is: praat er maar niet over. Dan denk je nog wel twee keer na voordat je er iemand over vertelt. Dus leer je dat zwijgen beter is.

En zo houden we met elkaar een stilte in stand rond iets dat veel vaker voorkomt dan we willen erkennen. Zelf heb ik ook lang gedacht dat het mijn taak was om anderen comfortabel te houden. Om mijn verhaal zachter te maken. Minder confronterend en makkelijker om naar te luisteren. Dat doe ik niet meer. Ik spreek niet omdat ik mensen ongemakkelijk wil maken, maar omdat ik vind dat het gesprek belangrijker is dan het ongemak.

Zolang praten over verkrachting ongemak oproept bij mensen, blijf ik schrijven. Niet omdat dit makkelijk is in een wereld die vaak liever wegkijkt. Ook niet omdat ik zo graag over (mijn) verkrachting praat, maar omdat ik geloof dat stilte het gesprek niet verder brengt.
      
   

Dit zijn Carmita's columns op Nieuws030: