Raymond Taams - Mijn schrijverschap bevindt zich in een zeer diepe crisis lieve mensen, het enige lichtpunt is dat ik daarover kan schrijven, zodat ik tenminste nog ergens over kan schrijven. Zoals ik in mijn vorige Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst schreef, is het probleem dat ik niet langer een reactionaire schrijver wil zijn.

Leeftijd speelt hier een rol, ik ben vijfenveertig, het gevaar bestaat dat wanneer ik tegen het moderne leven blijf schoppen, ik op een gegeven moment als een oude zeur gezien wordt. 

Misschien beschouwt u mij reeds als oude zeur, in dat geval is de crisis voorbij, dan ben ik de facto dood, maar laten we vooralsnog niet van het ergste uitgaan.

Goed, het is dus zaak om al voortslenterend door onze mooie stad nieuwe fenomenen te ontwaren, zonder daarop cultuurpessimistisch los te gaan.

Vanmorgen wandelde ik hoopvol langs de Weerdsingel, op weg naar de bibliotheek aan de Neude die om negen uur openging. Op het Nijntje-pleintje zag ik iets bijzonders: zes Nijntje-knuffels waren tegen het bronzen beeld van het beroemde Dick Bruna-figuurtje geplaatst, een meneer met een Aziatisch uiterlijk fotografeerde.

De man was alleen, een paar meter naast het beeld stond een geopende koffer. ‘Waarschijnlijk een seksueel verknipte vijftiger die zijn affectieve leven geabstraheerd heeft naar een konijntje met een kruismondje’, vooroordeelde mijn hoofd meteen. 

Pas terwijl ik dit opschrijf, realiseer ik mij dat de man een fotograaf kon zijn van een of ander blad, die zijn best deed om lezers een aantrekkelijk beeld te presenteren.

Laat deze gebeurtenis het keerpunt zijn. Hou op, kwaadaardige innerlijke stem. Stop overal een negatieve karikatuur van te maken. Sorry hoor, dat ik u hiermee lastig val, schrijven blijft vooral therapie, vandaar dat het zo belangrijk is mijn schrijverschap levend te houden. We leven nog, ik heb een volledig artikel geproduceerd, dag!