Ed Knegtel - Bedelaars laten mij zeker niet koud. Ze doen mij doorgaans het bloed koken. Mensen die niets bijdragen en schaamteloos op andermans goedgeefsheid teren, hoeven op mijn empathie niet te rekenen.

Dat geldt voor de Moldavische bende die in het centrum collecteert met allemaal dezelfde bordjes ‘I’m so hungry’. Na hun werkdag worden ze met een Mercedes-bus naar een hotel buiten de stad gebracht. En nee: ik zou niet met ze willen ruilen.

Het geldt evenzeer voor moderne ondernemers die een geweldig plan hebben, ‘iets compleet nieuws gaan lanceren’ et cetera, maar daar wel even onze centjes voor vragen in het kader van crowdfunding. Als je eigenlijk geen ondernemer bent, het niet goed durft of kunt, moet je dan niet gewoon wat anders gaan doen? 

Zoek een baan in loondienst, dan weet je iedere maand waar je aan toe bent. Bij Defensie zoeken ze nog mensen. Je hoeft echt niet veel vaardigheden te bezitten, de juiste attitude is het belangrijkst. O, wacht…

Op de Bemuurde Weerd Oostzijde heeft Het Muzieklokaal het niet gered. Dat vind ik jammer; ik heb ze met graagte gefrequenteerd. Maar niet lang getreurd, want een andere horeca-tycoon stond op de achtergrond al te trappelen om vanaf de Europalaan naar de binnenstad te trekken: restaurant en luisterbar Nomono.

Alleen: ze hebben kennelijk niet lang genoeg doorgespaard voor de verhuizing, verbouwing en feestelijke heropening. Boehoehoe.

Ik snap best dat ze willen ‘upgraden’ – op de Europalaan hangt toch nog altijd een zweem van hoerenloeren – en hun website ziet er verdomd sympathiek uit. Maar een horecaondernemer van tevoren steunen, om daarna bestolen te worden met koffietjes van vier-plus euro en wijntjes waar je door de prijs al aangeschoten wordt?

Wil je een paar euro van mij, of respect? Breek dan met de postcorona-trend: wees goedkoper dan je vakbroeders en -zusters. Zet jezelf op de kaart met kwaliteit, service en normale prijzen.