Binnendijk – YorBody, Sportcity & Arvid

Dik Binnendijk - Over het water van de Weerdsingel zie ik vanaf de Bemuurde Weerd de Monicabrug liggen zonder rijbaan. De brug verbindt de Sint Jacobsstraat met de Oudenoord. Normaal loop ik wekelijks over die brug naar de fysiotherapiepraktijk YorBody. Maar deze hele maand is het brugwegdek weg: in reparatie.  

Daarom nu via de Oudegracht naar de Bemuurde Weerd Oostzijde. Ik steek dan de Weerdsluis over naar de Bemuurde Weerd Westzijde en wandel via de Kaatstraat naar de Oudenoord en de Westerdijk. Dit ommetje naar de fysiotherapeut kost me vijf minuten extra. Eén keer per week kom ik daar. Onder leiding van Valentine doe ik oefeningen om mijn onderrug te versterken.

YorBody behoort tot Fysiotherapiepraktijk Weerdsingel (Weerdsingel WZ 40). In dat pand moet je altijd een trap op voor de fysiotherapeut. Er is geen lift. Voor mensen die moeilijk kunnen traplopen is YorBody het traploze alternatief. De fysiopraktijk heeft namelijk een kamer gehuurd in de sportschool Sportcity. De achteringang van de sportschool - Westerdijk 2a - is in feite voor iedereen de hoofdingang.  

Bij de ingang zit ook de receptioniste en er staan borden met een QR-code om je in- of uit te checken. Maar dat geldt alleen voor de sporters. Ik hoef alleen ‘hoi’ tegen de receptioniste te roepen. Inmiddels kennen de vaste mensen op dinsdag me als die man met rollator voor Valentine.

Twee weken geleden zag ik voor het eerst een man achter de receptiebalie zitten. Het leek me een aardige knul en ik vroeg na de oefensessie aan Valentine hoe hij heette. “Arvid!”

Na de oefeningen rust ik meestal een kleine tien minuten uit voordat ik weer naar huis ga. Ditmaal ging ik bewust op de rollator bij Arvid zitten. Hij bleek – net zoals ik – in Utrecht biologie gestudeerd te hebben. Ik deed biochemie en hij Bio Inspired Innovations. Meestal als ik zo’n Engelse kreet hoor, haak ik af, maar ik dacht te begrijpen dat dat neerkwam op medische biologie. Fout dus.

Later las ik thuis dat het een selectieve, tweejarige Engelstalige masteropleiding in Utrecht is die biologische kennis koppelt aan innovatie en design om duurzame en circulaire oplossingen te ontwerpen.

Arvid zei me dat hij veldecoloog was en ook een vogelaar. Dat ben ik absoluut niet; mijn ‘echte’ biologenvrienden moeten me altijd zeggen welk vogeltje ik nu weer hoor of zie. Ik vertelde Arvid dat ik na mijn biologie eerst in de schrijvende journalistiek ben gerold en daarna ook radioprogrammamaker in Hilversum ben geworden. “Ik heb vooral radiodocumentaires en radioportretten gemaakt. Vergelijkbaar met de podcasts van nu.”

Arvid: “Wie heb je zoal geïnterviewd?” Ik dacht toen meteen: een twintiger kent vast niemand van de mensen die ik heb bevraagd. De meesten zijn nu al dood. Zo beroemd zijn die mensen niet. Heel misschien zangeres Corrie Brokken nog: ze won met het lied ‘Net als toen’ in 1957 het Eurovisiesongfestival. Maar ik kon niet meer op haar naam komen, laat staan dat lied van haar. In 2016 is ze overleden. Jeugdboekenschrijfster Thea Beckman had hij wellicht wel gekend. Haar bekendste boek is ‘Kruistocht in spijkerbroek’. Maar aan haar dacht ik helemaal niet.

“Greetje Kauffeld, jazzzangeres... ze leeft geloof ik nog.” “Greetje... Kauffeld, nooit van gehoord.” Ik deed nog een poging: “Max Rood, minister van Binnenlandse Zaken en hoogleraar Sociaal Recht in Leiden. Hij was ook bemiddellaar bij de taxioorlog in Amsterdam in 2000...” “O!” Arvid keek me vragend aan.

“Ik had Rood al geïnterviewd, maar ik miste nog een essentieel stukje over zijn werk als hoogleraar. Ik had op maandagochtend een vervolgafspraak met hem. Zondagavond werd ik gebeld: “Meneer Binnendijk. Met mevrouw Rood. Mijn man is vanochtend overleden. Dus u hoeft morgen niet te komen…”  

“Hoe heb je dat opgelost?” “Ik heb een bij hem gepromoveerde student gevonden, die inmiddels zelf hoogleraar Arbeidsrecht was geworden aan de Universiteit van Amsterdam. Hij kon Rood fantastisch neerzetten...”

“Maar heb je dan niemand uit het omroepwereldje geïnterviewd,” zegt Arvid. “Ik noem maar Arjan Snijders... mijn vader.” Ik: “Arjan Snijders...?!... Doe hem de groeten van me!”

Dat was voor het eerst dat ik een kind tegen was gekomen van iemand die ik les heb gegeven of - beter gezegd - kende van de School voor Journalistiek (SvJ) in Utrecht. Wat vaker heb ik studenten gehad met een ouder die bekend was in het omroepwereldje.

Arjan was in de jaren tachtig al actief bij de lokale omroep. Dat is hij gaan doen omdat hij achtereenvolgens drie keer werd uitgeloot voor de studie journalistiek. De vierde keer werd hij wel ingeloot. In 1995 is hij afgestudeerd aan de SvJ. Of ik hem zelf les heb gegeven, weet ik niet meer.

Hij behoorde in ieder geval tot het groepje studenten die - als het maar even kon - bij ons in de radiogang rondliep. Hij was actief bij Studentenradio, de club die radioprogramma’s live vanuit school uitzonden. Hij had vooral een voorliefde voor alles wat met (pop)muziek te maken had. Later in Hilversum kwam ik hem zo nu en dan tegen. En nu dus op de sportschool in Utrecht totaal onverwacht: zijn zoon!

Misschien zie ik Arvid volgende week weer als ik voor de laatste keer via de omweg naar YorBody/Sportcity loop. Over twee weken kan ik er weer rechtstreeks naar toe over de Monicabrug heen... mits alles volgens planning verloopt.
  

Snijders
Arjan Snijders presenteerde programma’s op Radio 1, Radio 2 en 3FM en voor de VARA, VPRO, NCRV, AVRO, KRO, BNN, NOS en de commerciële zenders Veronica, Kink FM en TalkRadio.

Ook schreef hij verschillende boeken over de radio, zoals ‘Herinnert u zich deze nog’ (over Veronica na de zeezendertijd) en ‘50 jaar 3FM: van vrolijke puinhoop naar ‘serious radio’. In andere radioprogramma’s werd hij daar weer over geïnterviewd. Arjan was ook wel eens een dag niet op de radio te horen. 

Bij de AVRO was hij de bedenker van de eerste publieksprijs voor radio, de Gouden RadioRing. In 2004 ontstond het medium podcast en in 2005 maakte Arjan al zijn eerste podcast.

Sinds half 2023 is Arjan Snijders hoofd radio/eindredacteur bij Omroep Gelderland.

(Bron: wikipedia)