Knegtel - Onder de tijd
Gepubliceerd: vrijdag 11 september 2026 17:46
Ed Knegtel
‘Nog even dit.’
‘Drukdrukdruk.’
‘Agendastress.’t
We hebben een heel vocabulaire ontwikkeld rondom onze eigen gekte. En omdat we onszelf ook een collectief minderwaardigheidscomplex tegenover onze eigen taal hebben aangepraat, blaten wij inmiddels ‘FOMO’ (Fear Of Missing Out).
Vroeger fietste je als nieuwsjunkie - als je in een grotere stad woonde - naar de bladenboer voor een New York Times en een Frankfurter Allgemeine. Dan had je mét de krant van wakker Nederland het nieuws wel te pakken.
Tegenwoordig breken we TikTok-filmpjes van vijftien seconden af omdat we doordoordoor moeten. De kinderen zitten op tweekommadrie sportclubs en we gaan minstens twee keer op vakantie, want we moeten die Jansens bijhouden. Waarom doen we dit allemaal? Omdat het kan.
En aan het eind van een dolgedraaid leven vol moeten, leveren, presteren en ingeplande uurtjes yoga en mindfulness vallen we om met een vet hart en een overkookt brein. Het ‘rust in vrede’ op de rouwkaart en de grafsteen heeft nog nooit zo’n gedragen betekenis gehad.
In mijn dagelijks werk als grafdelver/hovenier op de vier gemeentelijke begraafplaatsen van Utrecht mag ik een kleine bijdrage aan die rust leveren. Bijvoorbeeld in mijn rol als voorloper. Strak in het pak, het gemeentewapen fier op de borst, wacht ik aan de poort de uitvaartleider en de rouwstoet op.
Het is niet de bedoeling dat de grafgang een puzzeltocht wordt. Met de uitvaartleider en de familie en belangstellenden loop ik een met zorg uitgestippelde route naar de laatste rustplaats. Als de omstandigheden het toelaten kies ik de mooiste paden. Afhankelijk van of er bijvoorbeeld geschouderd wordt, en of dat door professionele dragers of door broers en ooms gebeurt.
Mijn favoriete route op begraafplaats Tolsteeg is over het smalle pad door de klokkentoren. Lopen wij in ons leven niet allemaal onder de tijd door?
