Jim Terlingen - In onze Domkerk branden binnenkort op twee avonden honderden kaarsjes voor Michael Jackson. Een uur lang speelt een strijkkwartet bij kaarslicht onder de gotische gewelven onder meer Billie Jean, Thriller en Man in the Mirror.

Candlelight: Tribute aan Michael Jackson heet het evenement. Kinderen vanaf acht jaar zijn welkom. Op sociale media verschijnen met regelmaat reclames voor de avonden. En steeds voel ik ongemak. 

Ik kan namelijk maar aan één ding denken: Leaving Neverland. Dit is een documentaire uit 2019, gemaakt door Dan Reed. Twee inmiddels volwassen mannen, Wade Robson en James Safechuck, vertellen daarin hoe ze als jochies aandacht kregen van Jackson en hoe hij hen uiteindelijk seksueel misbruikte. 

Uit de docu herinner ik me de logeerpartijen, de cadeaus en dat de ouders zich vereerd voelden dat juist hun zoon de aandacht kreeg van zo’n beroemde man. 

Natuurlijk zijn er kanttekeningen, en die horen vermeld te worden. Jackson is in 2005 vrijgesproken en nooit veroordeeld. Hij overleed in 2009 en kan zich niet meer verdedigen. Zijn nalatenschap bestrijdt de beschuldigingen fel.

Jackson heeft bijzondere muziek gemaakt, maar ik laat de avonden aan mij voorbijgaan. Ik kan de documentaire simpelweg niet van me afzetten. Voor mij is hij Michael J.

Ga gerust, maar kijk toch even eerst Leaving Neverland. Vier uur duurt hij, een (lange) avond thuis op de bank. Als je dan nog steeds een kaartje koopt, doe je dat tenminste met open ogen. En misschien, heel misschien, laat je je kind die avond thuis.