Door Frank Slijper - Op een druilerige zondagavond verraste FC Utrecht tegen het hoogstgeplaatste FC Twente. In de Grolsch Veste boog het in de tweede helft een 1-0 achterstand om in een 2-1 overwinning. Ángel Alarcón scoorde beide Utrechtse goals. 

Nee, deze zagen we in Vak P niet aankomen. De Tukkers, al zeven competitiewedstrijden ongeslagen, konden bij winst naar de tweede plek stijgen. Onze FC daarentegen verkeerde ondanks de recente thuisoverwinning op Willem II nog lang niet in blakende vorm. Het leek er daarom op, dat we vooral de schade beperkt moesten houden. 

We vergisten ons. Er ontstond al snel een gelijkwaardige strijd, al ging FC Utrecht wel met een achterstand rusten. Matisse Didden toucheerde een afstandsschot lichtjes en liet daarmee doelman Sergio Padt kansloos. De goalie sloot in september bij de selectie aan en nam tegen FC Twente de plaats in van de geblesseerde Barkas. Dat deed hij met verve.

FC Utrecht kwam na de pauze goed uit de kleedkamers, zoals dat heet. Alarcón, deze avond op links spelend, krulde al snel een bal met rechts in de verre hoek. Halverwege de tweede helft herhaalde hij dit kunststukje. Vanuit dezelfde positie wist hij de Twente-doelman opnieuw met rechts in de verre hoek te verschalken. 

Daarna was het vrouwen en kinderen eerst. FC Twente drong aan, FC Utrecht verdedigde. In een van de tegenaanvallen kreeg Alarcón een levensgrote kans op een hattrick. Hij faalde en hield daarmee de spanning in stand. Met kunst en vliegwerk trok FC Utrecht de overwinning over de streep. Heerlijk, weer eens ouderwets nagelbijten in de Utrechtse huiskamers.

Mevrouw Weghorst was na afloop natuurlijk weer eens boos. Maar op wie eigenlijk? Op FC Utrecht, op de scheidsrechter, op Onze Lieve Heer die hem deze zondag niet gezind was? Het begint een beetje vervelend te worden. Enige menslievendheid lijkt hem vreemd. Leven met de Bijbel in de hand, maar niet op het voetbalveld.

Naast de drie punten (het linker rijtje lonkt!) is de grootste winst misschien wel dat de angst uit de ploeg lijkt te zijn verdwenen. FC Utrecht voetbalde vrijuit, durfde over het hele veld te combineren, kwam steeds in de duels en toonde zich daarin sterk. Aangevoerd door opnieuw een solide Joris van Overeem. 

Na afloop kon de spelersgroep de overwinning niet met het uitvak vieren. Er waren geen FC Utrecht-fans welkom naar aanleiding van eerdere onlusten tussen supporters van beide clubs. Het is iedere keer wat. Ik schop tegen heilige huisjes, ik weet het, maar van mij mag er een algeheel verbod komen op uitsupporters.

Ja, een minderheid verpest het voor de meerderheid. Dat is dan maar zo. We zouden van een hoop gedoe verlost zijn. Geen rellen meer in en rond het stadion, geen verwensingen meer naar de uitsupporters, geen wegafzettingen meer voor supportersbussen, politie die zich met andere zaken kan bezig houden dan het uit elkaar houden van supportersgroepen. En last but not least: extra capaciteit in het eigen stadion voor de thuissupporters. 

En voor het resultaat maakt het niets uit. Zonder supporters kunnen we ook een uitwedstrijd winnen.
  

Frank Slijper