Door Frank Slijper - De laatste achttien jaar wist FC Utrecht de schade in Rotterdam steeds redelijk beperkt te houden. In 2008 werd nog met 5-2 verloren, daarna waren de nederlagen acceptabel en kon een enkele keer ook resultaat worden geboekt. Vorig jaar januari pakte FC Utrecht zelfs de volle buit in De Kuip. 

Het huidige FC Utrecht is geen schim meer van de ploeg die toen met een 1-2 overwinning uit Rotterdam vertrok. Het kreeg vandaag met 5-0 op de broek van Feyenoord. Een pak slaag dat nog veel harder kunnen zijn want het kwaliteitsverschil was enorm. Een regelrechte afgang van een verbijsterend zwak FC Utrecht.  

De vechtmachine die ons voorafgaand aan dit seizoen in het vooruitzicht was gesteld, blijkt een schrijnend gebrek aan kwaliteit te hebben. Zoveel is wel duidelijk. En juist tegenstander Feyenoord speelde het spel dat FC Utrecht onder Correia beoogt: de tegenstander 90 minuten lang bij de strot grijpen en hoog afjagen. 

Het is een proces, er zijn aanknopingspunten, als we de hele wedstrijd zo spelen als het eerste half uur, het kwartje is gevallen, het gaat steeds beter, nieuw systeem heeft tijd nodig, etc. Die grammofoonplaat is inmiddels wel grijsgedraaid. We nemen het al enige tijd voor kennisgeving aan, maken ons in Vak P geen illusie meer dat de ommekeer nabij is. Ondanks de nipte overwinning vorige week op Excelsior begint het chagrijn te overheersen. 

Feyenoord was vele klassen beter. En dus hoorden we vanmiddag meermaals de vraag: Was Feyenoord zo goed of FC Utrecht zo slecht? Beide was het geval, zo concludeerden ook de analisten in Vak P. De Rotterdammers toonden vorige week in Zwolle al aan dat ze in bloedvorm verkeren. Dat kan van FC Utrecht niet bepaald gezegd worden. 

Komische trend de laatste jaren: na een tegendoelpunt kijkt een hoofdtrainer in de dug-out hoofdschuddend op een beeldschermpje van de assistent naar de herhaling. Correia kon tegen Feyenoord op zo’n gek schermpje beter naar een ondeugend filmpje voor volwassenen gluren. Was misschien educatiever geweest dan de herhalingen van tegendoelpunten.

Het eerste en derde tegendoelpunt waren kopietjes. Kortom, niets van de beelden geleerd. Stop dat theater met zo’n lachwekkend schermpje in de dug-out! Of toon daarop een tekenfilmpje van Tom en Jerry, ook een kat-en-muisspel.

Negen nationaliteiten telde de basisopstelling van FC Utrecht. Ik begrijp dat Engels de voertaal is. Het lijkt me lastig coachen wanneer een Spanjaard een Deen in een flits moet duidelijk maken dat een tegenstander uit zijn rug wegloopt. “Your opponent is walking away out of your back!”. En wanneer onze Franse linksback duidelijk wordt gemaakt dat hij de rechtsbuiten van Feyenoord korter moet dekken (“You must cover him shorter!”) ligt de bal al in het netje voordat de vertaalslag is gemaakt. 

Nostalgie in Vak P. Begin jaren ’80 telde de FC Utrecht-selectie louter spelers met een Nederlandse nationaliteit. En bijna allemaal Utrechters. Het is niet meer voor te stellen, bij geen enkele BVO trouwens. Ajax bestaande uit Amsterdammers, FC Den Haag uit Hagenezen en PSV uit Brabanders. Leuk was het wel. Tamelijk overzichtelijk bovendien. En reken erop dat de spelers elkaar in het veld verstonden. 

Hoe nu verder? Moeten we ons maar neerleggen bij een ‘tussenjaar’? Ik krijg de kriebels van de woord, zeker als je ambities hebt. Doorselecteren, ook zoiets. Doorselecteren volgens AI-overzicht: ‘Het tijdig afscheid nemen van sterkhouders of oudere spelers. Zo krijgt een voetbalelftal nieuw elan en blijft het op topniveau presteren.’ Mislukt bij FC Utrecht. Dit had bij Mike van der Hoorn vooral niet moeten gebeuren. Hij wordt wekelijks gemist. En hij verstond Nederlands.
  

Frank Slijper