Van Waert - Een steegje vol met kunst

Door Joost van Waert - Mia De Lorenzo van ijssalon Venezia was zeven jaar geleden de graffiti op haar deur in de Zakkendragerssteeg zo zat dat ze aan de Verfdokter vroeg om er een mooie schildering overheen te zetten.

En hij bedacht inderdaad iets moois, je moet twee keer kijken voordat je weet wat je nu eigenlijk ziet. Een jongedame ("zomaar iemand") staat in de deuropening en kijkt de bezoeker aan vanom de hoek van een halfgeopende deur. Het is een doodgewone deur, met een deurknop en een brievenbus en je kunt een stukje de gang in kijken, maar dit is allemaal illusie, de deur is dicht: het is een trompe l’œil. De hele voorstelling is door de Verfdokter destijds gewoon op een plat vlak geschilderd.

Mia is al jaren bezig om ervoor te zorgen dat de Zakkendragerssteeg er fris uit blijft zien. Dat begon met een grote muurschildering die de reclameschilder Adri de Bruijn in 1993 maakte op de Engelse pub op de tegenoverliggende hoek, met scènes uit Londen en Venetië. Hierop kun je de namen 'Venezia' en 'King Arthur' lezen, gespiegeld in het water.

Beklad

Een muurschildering wordt meestal wel gerespecteerd door de graffiti-spuiters, maar als er een of twee tags op staan is het hek van de dam. Ook het meisje in de deuropening werd in de loop der jaren helaas steeds vaker beklad.

Mia is niet iemand die zoiets zomaar laat gebeuren, dus ze vroeg kunstschilder John Noy om de deurschildering te restaureren en ze gaf hem daarin de vrije hand. Noy is geen onbekende in de
Zakkendragerssteeg, hij heeft daar in 2014 al drie schilderijen gemaakt, naar
foto's uit Het Utrechts Archief.

John Noy handhaafde de compositie van de Verfdokter met het meisje met het blauwe bloesje en de schoenen met hartjes erop, maar hij voegde daar nog wel het een en ander aan toe. Hierdoor is de deurschildering ook een eerbetoon geworden aan Mia's echtgenoot, Italo De Lorenzo, die vorig jaar overleed.

Ik begreep eerst niets van de letters die erop staan, tot op een gegeven moment het kwartje viel: je moet ze achterstevoren lezen. Dit is misschien wel een referentie aan de muurschildering van Adri de Bruijn, waarop de namen gespiegeld zijn. Ook de Venetiaanse gondel van De Bruijn is terug te
vinden op de nieuwe deur. Andere verwijzingen naar Italo zijn de jaartallen, de bobslee (hij werd in 1964 Europees kampioen), de edelweiss en natuurlijk het ijshorentje. En zo is de Zakkendragerssteeg weer een stukje mooier geworden.

Nog meer moois

Iedereen zou eens rustig om zich heen moeten kijken in dit smalle straatje, want er is van alles te zien. In het plaveisel liggen natuurstenen markeringen. Aan het begin van de steeg ligt een afbeelding van een zakkendrager en aan het eind de straatnaam.

Naast de beschilderde deur hangt een beeldje van een zakkendrager. Mia heeft een replica laten maken van het beeldje uit 1622 van de verzamelplaats van de boveneindse zakkendragers aan de Oudegracht 237. De Benedeneinders kwamen hier in de Zakkendragerssteeg bijeen.

Schuin daarboven hangt een gebeeldhouwd hoofd. Dit verwijst naar Pieve di Cadore, het stadje in de Dolomieten waar Italo is opgegroeid. En iets verderop, bij restaurant De Zakkendrager, zien we een bronzen zakkendrager die gemaakt is door kunstenaar Inge Kristel en daarnaast een door Gunter Weber geschilderde kopie van het Melkmeisje van Vermeer.

Aan het einde van de steeg tenslotte, bij het Vredenburg, hangen de schilderijen van John Noy en staan er vier transformatorkastjes, die door de Verfdokter zijn omgetoverd tot een rij woonhuizen.
En dat allemaal in een steegje van nog geen 130 meter lang!