Raymond Taams - “Lang geleden”, zegt de tandarts afgemeten terwijl ik in de behandelstoel plaatsneem. “Ja, ik wilde steeds bellen voor controle maar had het steeds te druk”, antwoord ik als een bedeesde schooljongen. Anderhalf jaar geleden inspecteerde David, zo heet mijn tandarts, voor de laatste keer mijn gebit.

Tussen dat bezoek en dit moment liggen pakweg vijfhonderd dagen, gedurende elk etmaal probeerde ik twee keer twee minuten elektrisch te poetsen, maar omdat het leven nu eenmaal uit chaos en weerbarstigheid bestaat, lukte dit niet altijd, bijvoorbeeld wanneer de tandenborstel onopgeladen bleek te zijn.

Bovendien zijn er mijn nachtelijke eet-fratsen, waarschijnlijk veroorzaakt door ADHD-medicatie welke overdag de eetlust onderdrukt. Aan gezonde dingen heb ik geen behoefte als ik ’s nachts na het plassen richting keuken strompel. Laat ik hier gewoon bekennen dat ik soms een hele pot chocopasta leeglepel.

Met een ijzeren haak harkt David door mijn tanden en kiezen. ‘Over enkele minuten velt hij een oordeel over mijn tandverzorging van de laatste anderhalf jaar’, realiseer ik mij nerveus. “Prima, helemaal schoon”, klinkt het veel sneller dan gewoonlijk. Er hoeft deze keer zelfs amper tandsteen te worden verwijderd.

In een overwinningsroes verlaat ik de tandartspraktijk. ‘Zie je wel dat ik gelijk had met mijn cornflakes-theorie’, juich ik inwendig. Iedereen lachte me uit toen ik aan het begin van de zomer begon met regelmatig droge cornflakes eten. Maar ik zag het juist: de hardheid van cornflakes breekt tandsteen af.

De manier waarop je het gebit van je hond gezond en sterk houdt, namelijk door hem te laten kauwen op een harde staaf, vormde de inspiratie. Uiteraard deel ik mijn methode met de lezers van mijn Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst, hopelijk scheelt het bij uw volgende tandartsrekening.

Och, lieve mensen, zulke revolutionaire inzichten ontstaan slechts onder de schaduw van onze adembenemende gothische Domtoren.