Jim Terlingen - Afgelopen weekend zag ik hem bij mijn vertrek uit het Centraal Museum liggen: een stalen hellingbaan voor rolstoelgebruikers. Met op die stalen plaat namen. Vele namen.

Ik herkende er enkele van kunstenaars. Zou het een lijst zijn van mensen die hier ooit een expositie hadden? Dat is niet makkelijk te checken, want de namen staan niet op alfabetische volgorde. Dat laatste is niet prettig, want als je gaat zoeken, duizelt het voor je ogen.

De mensen bij de entree konden me niets vertellen. Het was alsof ze niet wisten dat er namen op de plaat stonden. Thuisgekomen verwacht ik op de website van het Centraal Museum een uitleg en natuurlijk de namenlijst. Maar niets van dit alles.

Zoals zo vaak stelt het Centraal me teleur. Geld uitgeven, verbouwen en belangrijk doen lukt ze goed. Verbinding maken met de mensen van wie het geld ooit was, is toch andere koek.

De stalen plaat bij de entree. Foto: JT

Twee andere websites vermelden trouwens wel iets. 'De in staal uitgevoerde helling heeft namen van kunstenaars als een anti-sliplaag', lees ik ergens. En "In de hellingbaan die in de entree ligt, zijn 3.693 namen uitgespaard van kunstenaars van wie werk is opgenomen in de collectie van het Centraal Museum."

De laatste quote komt van de website van Soda, het ontwerpbureau die het ding heeft laten maken. Hij is geplaatst vlak voor de heropening in april 2016. Toen kwam de nieuwe entree aan de Agnietenstraat. 

Dat het alleen namen zijn van kunstenaars van wie werk is opgenomen in de collectie van het Centraal Museum is trouwens niet juist. Op de foto bovenaan dit artikel zien we bijvoorbeeld ook 'Metaalgieterij Holland NV' en 'Oliefabrieken Calvé'.

Die laatste zal in 1997 hoogstwaarschijnlijk geholpen hebben met de pindakaasvloer van de onlangs overleden Wim T. Schippers. 

Achter de laatste naam - 'Craigie Horsfield' - staat een komma. Na zoveel ervaren aandachtigheid ga ik ervanuit: dat is bewust.