We kregen een column toegestuurd die we onder pseudoniem mogen plaatsen. De naam van de schrijver is bij de redactie bekend (JT).

  

Eddy Eimans - Er is een bord bevestigd op een hek aan de Kromme Nieuwegracht. "Wist je dat..." staat erboven, en dan volgt een ingewikkelde zin over hergebruikte buispalen uit een tijdelijk schoolgebouw in Leidsche Rijn die nu de fundering vormen van een kluismuur.

Ik stond ervoor en voelde iets in mij knappen. Niet groot. Niet dramatisch. Gewoon een klein inwendig kraakje, het geluid van een man die begrijpt dat hij nooit meer normaal langs een bouwhek zal kunnen lopen.

Want waar houdt dit op? Vandaag zijn het buispalen. Morgen hangt er een bordje bij de supermarkt: wist je dat het kassabonnetje dat je zo meteen weggooit gemaakt is van cellulose afkomstig uit een ecologisch naaldbos net over de Duitse grens?

Overmorgen een bordje op mijn eigen voordeur, opgehangen door de woningbouwvereniging, met: wist je dat de scharnieren van deze deur ooit deel uitmaakten van een kast in een failliet fietsenwinkeltje in Nieuwegein?

Ik heb het gevoel dat er in Utrecht een geheim gemeentelijk bureau is, een soort ministerie van Overbodige Herkomst, waar mensen speuren naar een duurzaam feitje dat aan een bouwproject te ontlenen valt, om dat vervolgens triomfantelijk op een bord te zetten. 

Maar ze doen maar. Ik ben klaar. Ik ga voortaan met mijn ogen dicht langs bouwhekken. Ik laat me leiden door geluid en instinct, als een oude zeeman die de haven al kan ruiken voor hij hem ziet.

Want de dag dat ik ook nog moet weten waar de scharnieren van mijn eigen voordeur vandaan komen, is de dag dat ik verhuis naar een grot. Geen bordjes. Geen fundering met een verhaal. Gewoon steen, zoals onze Schepper het bedoeld heeft.