Raymond Taams - Terwijl ik mij op een kalme zaterdagmiddag in augustus slenterend naar de Uithof, waar mijn vriendin woont, begeef, komt mij, ongeveer ter hoogte van het Krommerijnzwembad, een hardlopend meisje tegemoet. Ze kijkt ongelukkig, wat ik door de tekst op haar shirt begrijp. 'Ren tegen kanker' staat er, dat lijkt me nog erger dan fietsen tegen de wind in.  

Echter zolang de meeste van mijn Door Een Mens Geschreven Stukken Tekst ergens tegen zijn, mag ik niks zeggen. 'Een beetje een klaaglijk toontje', recenseerde iemand onlangs genadeloos, en zo is het, ik ben een reactionaire schrijver, dit moet anders.   

In het gehaaste, slechtgehumeurde Utrecht anno 2026 kost het me moeite om het lichte en speelse te zien, het goede nieuws is: u kunt mij helpen, hieronder leg ik aan de hand van een recent voorval uit hoe u dat kunt doen.  

Afgelopen vrijdagmiddag stapte ik, na een week op een vervallen antikraak-boerderij in Zeist te hebben gepast, opgeruimd en met een leeg hoofd bij het Oorsprongpark uit bus 350. De lege wijnflessen van een week had ik in een tas verzameld, vanaf de halte liep ik direct naar de glasbak. 'Heerlijk om weer in de stad te zijn, alles onder handbereik', dacht ik, mijn toestand was zeer vredig.  

'DIT IS GEEN DUMPPLAATS, RUIM GEWOON JE EIGEN TROEP OP', had iemand een briefje op de glasbak geplakt. 'Gezellig, we zijn weer thuis', somberde ik. Somberde, ja, u leest het goed, amper een minuut nadat ik voet op Utrechtse bodem zette, was mijn humeur verpest.   

"Dus hoe gaat het met de klagerige toon?", leest mijn vriendin over mijn schouder mee. "Beroerd", grom ik, "mijn eerste Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst na de vakantie heeft de literaire waarde van een boos briefje op de glasbak."