Frans de Jonge - Tijdens m'n werk als posterplakker en -verspreider kom ik veel leuks tegen. Zo kreeg ik bij Gys aan de Voorstraat een kopje koffie (met glas water) aangeboden. Terwijl ik daar aan de bar stond, zag ik hun glazen pennenbakje met daarin een kaartje.

Ik mocht de kaart even lezen. Het was een bedankje van een postbode die afscheid nam. Ze bedankte voor de hartelijke ontvangst en de bakjes koffie die ook zij aangeboden had gekregen.

Tijdens mijn werk zie ik altijd wel iemand in oranje met (bak)fiets of tas in de stad. Ik zie het als een onmisbaar stukje Utrecht. Ik denk dat de dagen dat ik in de stad geen postbode zie op de vingers van een hand te tellen zijn.

Vandaag zag ik de fiets van de postbode die bij Rose en Vanilla de duifjes voert. Die fiets stond midden op het fietspad voor een stoplicht. Hij stond zelf even in de schaduw. 

Toen het licht op groen sprong, kwam er net aan de overkant een voetganger met hond aan. De hond begon te trekken aan de riem, in een sprint naar die postbode. Blijkbaar heeft die niet alleen duivenvoer bij zich. Ik zag hem al graaien in z'n zakken naar iets lekkers voor de hond.  

Wat is het mooi in Utrecht met al die postbodes.