Raymond Taams - Ik loop sinds een week met een takharde erectie in mijn hoofd, het is de schuld van een filmrecensie op de website van de Telegraaf die ik vorig weekend onder ogen kreeg. ‘Eigenaardige filmromance in uiteenlopende filmreeks, gevlochten minnaar met takharde erectie’, luidde de kop van de recensie. Omdat het artikel achter een betaalmuur zat, lukte het mij niet de context van de takharde erectie te ontsluiten.

Vrijdag wandelde ik tijdens een droge ochtendspits over de Kanaalweg, fietsers suisden langs het water, in mijn jaszak voelden mijn vingers een houtje, het was een dun, rond, gladgeschuurd en geribbeld houtje van ongeveer drie centimeter lang, volgens mij bedoeld om in een van tevoren uitgeboord gat van een zelf te monteren meubel te duwen.

Doordat mijn vingers speelden met het houtje, dacht ik weer aan de takharde erectie uit de Telegraaf. ‘Ja, dit is een takhard houtje’, stelde ik vast, hoewel het natuurlijk erg kort was, wat het misschien makkelijk maakte om takhard te blijven, ik wist het ook niet precies.

Maar goed, ik kon voorlopig niks met de takharde erectie. Over een half uur moest ik op onze kunstenaarsbroedplaats aan de Ravellaan zijn, waar we een serie workshops gaven. Op een artistieke manier plotseling ‘takharde erectie’ schreeuwen tegen de deelnemers was geen optie, zoiets kon in de jaren zestig, bovendien waren de deelnemers minderjarig.

Na een pittige dag lesgeven schrijf ik bij een glas wijn dit Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst, waarin ik eindelijk de takharde erectie kan verwerken. ‘Misschien verschilt het taalcentrum in de menselijke hersenen nauwelijks van de taalmodellen die computerprogammeurs bouwen’, bedacht ik na de eerste twee slokken.

Ik bedoel: ChatGPT spuugt woorden uit die mensen erin stoppen, de Telegraaf-website voert mij een takharde erectie, welke na een ruime week gisten onder mijn hersenpan uitgroeit tot een volwaardig artikel.