Frans de Jonge - Als affiche-plakker krijg ik nog wel een de vraag of ik ook overal naar toe mag. Ik mag niet mopperen. In de Schouwburg, om maar wat te noemen, mag het 2 keer per jaar. Bij Tivoli kan het vaker, maar dat moet een optreden echt niet uitverkocht zijn, zoals vorig jaar Daniël Lohues waar ik zo graag naartoe wilde.

Doordeweeks naar een voorstelling houdt meestal in: snel eten, in een sprint naar het podium, in de zaal tijdens het begin van de voorstelling ontspannen, om pas vlak voor het einde een beetje in de stemming te zijn.

Daarom kies ik met mijn vriendin liever iets moois uit op een moment dat het me uitkomt. Dit keer ‘Als vader vechten is’ van het Nieuw Utrechts Toneel (NUT) in de Paardenkathedraal. Een voorstelling over opgroeien zonder vader, met diner. Lekker op m'n vrije dag.

17.30 – 18.30 uur: inloop en voorgerechtje
18.30 – 20.15 uur: voorstelling
20.15 – 22.00 uur: hoofdgerecht, dessert en randprogramma
22.00 – 22.30 uur: uitloop

We zitten aan lange tafels en krijgen een bakje rivierkreeftjes (en de vegetariërs een artisjok).

In de voorstelling groeit een jongen op zonder z'n vader, die in een verzorgingstehuis zit. Vanwege zijn passie voor de kreeft gaat hij later marine biologie studeren. In die tijd bezoekt hij z'n vader steeds minder. Later als hij zelf vader is, komt zijn obsessie voor de kreeft weer naar boven.

Het hoofdgerecht. Midden op de tafel grote bakken met aardappelen, mais uien, en stukjes worst van de crawfish boil. Ik had al eens gehoord dat het gerecht in Leidsche Rijn geserveerd werd, en was erg geïnteresseerd. Uit culinaire nieuwsgierigheid, maar ook als middel om de plaag van de rivierkreeften te bestrijden.

Na de maaltijd interviewde regisseur Greg Nottrot een vader. Deze vertelde trots over de jongen die hij als zijn zoon heeft erkent. Deze jonge man heeft hij als kind geholpen na een ongelukje. Daarna ontstond een band . Een verhaal van liefde en warmte.

Het mooie van zo'n voorstelling met diner is het contact met de andere bezoekers. De gesprekken komen en gaan als vanzelf. Na het toetje merkt iemand nog op, dat we het nog niet over de voorstelling hebben gehad.