Raymond Taams - Naast de ingang van TivoliVredenburg hangt een poster waarop de ingang van TivoliVredenburg is afgebeeld. ‘Achter deze drempel gaan we niet over grenzen’, staat eronder.

‘Als ik – of anderen – nooit over mijn grenzen waren gegaan, woonde ik waarschijnlijk nog bij mijn moeder thuis’, denk ik terwijl ik op een zonovergoten eerste maandag van de herfst het muziekcentrum binnenloop om de wc te gebruiken. 

Ik geloofde werkelijk dat ik hier gelijk had. Het leven is nu eenmaal veel pijn lijden, met als het goed is regelmatig een helder moment waarop je denkt: ‘Door al die rottigheid ben ik uiteindelijk toch maar mooi gekomen waar ik nu ben’. Na dit alles te hebben vastgesteld, plaste ik zelfvoldaan de laatste resten paracetamol eruit, ik was de afgelopen week flink ziek geweest.

Ja, lieve lezers, er is een Raymond voor en een Raymond na de gordelroos. De Raymond die tegen u praat in dit Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst is de Raymond tijdens de laatste wegtrekkende pijnscheuten en rode plekjes van de gordelroos, wat een verdomd vervelende aandoening bleek.

Tot vorige week dacht ik dat gordelroos een geslachtsziekte voor bejaarden was. Mijn opa kreeg het namelijk een jaar of tien geleden, kort nadat hij – na de dood van mijn oma – een nieuwe vriendin had ontmoet. “Ik moet naar opa, hij is ziek, hij heeft gordelroos”, zei mijn moeder, door dat ‘gordel’ dacht ik aan ‘schaamstreek’, waarna ik niet verder durfde te vragen.

Maar nee, gordelroos kan iedereen overkomen. “Het is het waterpokkenvirus dat nog ergens in een zenuwknoop zit, bij stress of spanning kan het opvlammen”, legde de huisarts mij uit.

Inderdaad, ik had de afgelopen tijd veel stress, misschien wel doordat ik over mijn grenzen ging. Aan de andere kant: ik heb een hoop geleerd, door schade en schande weer wijzer geworden.