GEJAAGD DOOR DE HITTE

Door Jeroen Wielaert - Op hun routes naar Toulon en Nice zijn ze niet geconfronteerd met de bosbranden bij de Méditerrannée, maar was er geen ontsnappen aan de hitte. In temperaturen van rond de 35 graden hadden Cees van Gemert (70) en dochter Mink (20) moeilijke dagen. Met stevige waaiende regionale Mistral beleefden ze op de fiets hun eigen versie van Gone with the Wind, deels op de oude trajecten van de monsterlijk lange Tour de France van 1926.

Op 10 juli 1926 won Luxemburger Nicolas Frantz de twaalfde etappe van Perpignan naar Toulon (427 kilometer) in 17 uur 32 minuten en 32 seconden. De dertiende rit Toulon-Nice eindigde na 280 kilometer met een nieuwe zege van Frantz, in 11 uur 31 minuten en 10 seconden.

Cees van Gemert heeft zich er in zijn project 70 (die Tour van toen fietsen in 70 dagen) al regelmatig over verbaasd wat een wonderlijke mannen die renners waren. Starten in de nacht en met zware fietsen voort karren op slechte wegen. Het was leuk voor hem om een week lang zijn dochter Mink bij zich te hebben. 

Ze begonnen afgelopen maandag om zes uur, juist om uit de voorspelde hitte te kunnen blijven. Dat lukte maar ten dele. Het was vol in de zon rijden bij 35 graden, niet lekker meer en vooral veel drinken. Ze kozen ervoor om Montellier te mijden als oververhitte grote stad en stopten in La Grande Motte. 

Dinsdag was het nog heter, 36 graden. Het geluk van de planning was dat het maar 60 kilometer was naar de volgende etappeplaats Arles, bekend van Vincent van Gogh. In plaats van waanzinnig te worden konden vader en dochter het zwembad in duiken van hun Logis de France. De laatste kilometers waren vlag geweest, zonder een enkel boompje ter beschutting. 

Woensdag ging het over goed begaanbare wegen richting Aix-en-Provence, de wind in de rug. Waar de weg een kilometer of tien omhoog ging, reed Mink weg. Ze had jongere benen en minder bagage. 

Het gewenste Ibis buiten de stad was al volgeboekt, dus werd het een hotel in Aix zelf, aangename stad met veel terrassen en straatjes. 

Het slotdeel naar Toulon ging op donderdag redelijk vootvarend. De ene klim van zes kilometer was goed te doen. Om half twaalf kwamen ze aan. Er was tijd genoeg om te lunchen aan de haven met de schitterende flats van Le Corbusier.

Op weg naar Sainte-Maxime stond vrijdag voor allebei de Man met de Hamer klaar. Cees van Gemert wist wel waarom:

We hadden moeie benen. We hebben de laatste dagen te weinig gegeten. Dat is toch wel de wet van het fietsen. De hitte begint zijn tol te eisen. Veel drinken, weinig eten. Het was echt zwaar.

Bijkomende moeilijkheid dat ze een omweg moesten nemen, omdat op de geplande D-weg geen fietsers welkom waren.

Cannes was we weer een leuke stad om frisser aan te komen op zaterdag, na een onderhoudsbeurt in Frejus onderweg. 

Wel een spektakel in de stad van het beroemde filmfestival. Observaties op Polarsteps:

Op het strand zagen we ineens een ponton aan komen drijven met een giga geluidsinstallatie met knalharde funk music, speedboten, boten met 3 dekken, boten met 4 dekken, waterscooters, kortom een waterspeeltuin voor de happy few (wat er hier dus niet zo 'few' zijn) en wij, omdat de ligbedjes met parasols f*cking duur zijn, liggen daartussen op een klein hotelhaddoeke en een parasol die we voor 12.99 bij de SuperU hadden aangeschaft onze ogen uit te kijken.

Naar Nice was het zondag niet ver meer: 30 kilometer. Het was het laatst deel dat ze samen hebben afgelegd, met een totaal van 600 kilometer met 3050 hoogtemeters. 

Vader was er inmiddels achter hoe goed dochter kon klimmen:

Nog nooit in de bergen gefietst en ik zag haar steeds bij me wegfietsen als de weg omhoog liep.

Stond zij daar boven op een klim, terwijl hij puffend aankwam. Mink zelf over het totaal: 'Het is gewoon blijven trappen.'

Er was een belangrijk gelukkig punt:

Met de bosbranden hebben we ongelofelijke mazzel gehad: die woeden op plekken waar wij de eerste 2 dagen fietsten.

Van Gemert gaat nu verder solo de Alpen in.

Met volle moed en goede moraal. Hopelijk is het er minder heet.