Een (moderne) suikerzakje-expo in Volksbuurtmuseum

Door Ton van den Berg - Hoe zag Utrecht er vroeger uit? De 30-jarige Chloé Pérès-Labourdette wil dat graag weten. Ze is nieuwsgierig naar toen. En daarom verzamelt ze ook zaken die met vroeger te maken hebben. En een daarvan is het suikerzakje. "Kijk, hier heb ik een suikerzakje van Tivoli aan het Lepelenburg. Dan denk ik, heeft Tivoli daar ooit gezeten. Hoe kan dat? En dan verdiep ik mij er in, zoek er de foto's bij en alles wat maar relevant is."

Maar Chloé Pérès-Labourdette is ook kunstenaar en mag nu een maand lang exposeren in het Volksbuurtmuseum met haar kijk op de suikerzakjes van toen.

Ze heeft al een redelijke verzameling van Utrechtse suikerzakjes van vooral uit de horeca maar ook bedrijven en evenementen hadden hun eigen zakjes. "Wat mij intrigeert is de vormgeving. Vooral die in de horeca werden gemaakt door anonieme ontwerpers. Die moesten goed nadenken over hoe ze wilden communiceren. Nu gebruikt iedereen computers en is er eigenlijk weinig aan, toen moest er over nagedacht worden."

"Via de suikerzakjes kom ik dichtbij zoals de horeca er vroeger uit moet hebben gezien. Dat waren zaken met eigenheid, geen moderne concepten zoals vandaag de dag, maar de creativiteit van de eigenaar van een cafe."

Het is de nostalgie die haar bekruipt. Opvallend voor een jonge vrouw, toch? "Het zal te maken hebben dat ik een Franse vader heb. Fransen zijn over het algemeen melancholisch van aard. In mijn familie wordt dan ook veel bewaard en overal werden vroeger foto's van gemaakt. Alles om alles vast te houden"

"Toen ik jong was begon ik al met verzamelen van spulletjes om niets te vergeten. Een lichtpeertje die ik vond op de kermis beurde ik op als herinnering aan die dag. Weggooien? Nee, dat kan ik niet. Ik vind het ook vreselijk als mensen dingen weggooien die met herinneringen te maken hebben. Ik heb een keer een stapel fotoboeken uit een vuilcontainer gehaald, dat kan je toch niet weggooien."

Suikerzakjes zoals in de jaren '50, '60 en '70 nog werden gemaakt zijn er niet meer. De kunst en ambacht van het suikerzakje gingen verloren toen de suikerstick werd ingevoerd. De echte verzamelaars houden zich dan ook nog alleen met die oude zakjes bezig. "Het was vroeger ook iets wat iedereen kon verzamelen. Het kostte niet zoveel en het was mooi reclamemateriaal voor degenen die op het suikerzakje stonden want de suiker loste op in de koffie, maar het zakje werd bewaard."

Chloé is niet alleen een nostaligsche verzamelaar. Als kunstenaar en bewonderaar van vormgeving geeft ze een eigen draai aan de suikerzakjes door er zeefdrukken van te maken waarin ze zoekt naar nieuwe vormen en stijlen. Ze reflecteert ook zogezegd op het belang van het bewaren en verzamelen en daarin kan ze ook kritiek kwijt want ze vindt wel: "Als je veel verzamelt, zie je het niet meer."

Het Volksbuurtmuseum en Kunsthal Kloof presenteren de tentoonstelling Zoete Tijden.

Een solo-expositie van Chloé Pérès-Labourdette, 23 april - 31 mei 2026 in het Volksbuurtmuseum, Waterstraat, Utrecht

De productie van de kunstwerken in dit project is ondersteund door Kapitaal Utrecht.