Door Frank Slijper - We hadden een Groninger op bezoek in Vak P. Helemaal niks mis mee, want bij ons zijn alle supporters welkom. Onze gast bleek een sympathieke vent en was bovendien goed verstaanbaar. Toen hij zich in normaal Nederlands voorstelde, verwachtte ik te horen Sikko van Scheemda, Benno Blokzijl of Wubbe Wortelboer. Maar nee hoor. “Ik ben Warner”, sprak hij. “En dit is mijn zoon Tije.” 

Bijna 15 jaar geleden verruilde Warner zijn geboortegrond Groningen voor IJsselstein. Tja, wat liefde al niet met een mens kan doen. Behalve zijn vrouw is hij ook zijn andere passie, FC Groningen, trouw gebleven. Vanmorgen vertrok Warner met zijn gezin na een familiebezoek in Groningen bijtijds richting IJsselstein. Na een flink aantal kilometers zette hij vrouw en dochter thuis af en spoedde zich met zoon Tije richting Galgenwaard. Voetbal blijkt een mannendingetje binnen hun gezin. “Mijn vrouw en dochter zijn meer van de paardensport.” Ach, zo.

Tije is overduidelijk niet met het Groningse virus van zijn vader besmet. Opgegroeid onder de rook van Utrecht toonde hij zich in Vak P een hartstochtelijk FC Utrecht-supporter. In smetteloos clubtenue zat hij voor aanvang verwachtingsvol klaar voor een nieuw succes van zijn favoriete club. Zijn vader daarentegen, met een noordelijke nuchterheid: “Ach, wat de uitslag ook zal zijn, ik heb hoe dan ook een leuke middag.” Dat had-ie misschien niet moeten zeggen…

FC Utrecht was tegen FC Groningse geen schim van de ploeg die we eerder dit seizoen zagen schitteren. Het lukte van geen kant. Aan goede wil ontbrak het niet, maar wat het ook probeerde, FC Utrecht zat feitelijk geen moment in de wedstrijd. Het veelgeprezen middenveld had een mindere dag en ook de invallers konden het verschil niet maken. Het zou FC Groningen tekort doen door slechts het matige optreden van FC Utrecht te benoemen. De Groningers legden een prima partij op de mat en toonde zich de gehele wedstrijd de betere.

De terechte 0-1 nederlaag was best even slikken op de tribune. Hadden we niet zien aankomen. FC Utrecht heeft echter wel het nodige krediet opgebouwd en daarom daalden we zonder veel gemor de trappen van Vak P af. Daar liep zelfs iemand tussen met een brede glimlach, en een troostende hand op de schouder van zijn 9-jarige zoon. Misschien tot volgend jaar, Warner en Tije.

Tijdens de korte evaluatie aan een bartafeltje in Galgenwaard-West concludeerde een aantal deskundigen dat dit soort wedstrijden er ieder seizoen wel tussen zitten. Zeker, maar liever niet te veel. Nederlagen tegen de topploegen zijn goed te incasseren; een verliespartij tegen een ploeg die vermoedelijk onder FC Utrecht op de ranglijst zal gaan eindigen, doet even pijn. Even maar, want er gaat niets boven Utrecht.

  

Frank Slijper