Door Frank Slijper – Het is FC Utrecht opnieuw niet gelukt een wedstrijd in de poulefase van de UEFA League in winst om te zetten. Het leek er kwartier lang op dat onze FC een zeer verdienstelijk gelijkspel in Galgenwaard tegen Nottingham Forest zou behalen. Kort voor tijd gingen de Engelsen er alsnog met de volle buit vandoor en waren de druiven zuur. 

Er viel weinig af te dingen op de overwinning van Nottingham. De tweevoudig winnaar van de Europacup 1 speelt momenteel weliswaar in het rechterrijtje op het hoogte niveau in Engeland, de begroting is een achtvoud van de Utrechters, 250 om 31 miljoen. En dat was te merken.

Ergens hoog in Vak P sprak Ton de Ruiter, emeritus hoogleraar in de voetbaljournalistiek, dat Nottingham met 12 man leek te spelen. Opnieuw een klacht naar de UEFA indienen, opnieuw een onderzoek? Nee, het surplus aan kwaliteit en het hieraan gekoppelde veldspel bleek die numerieke meerderheid op het veld te vermoeden. 

De ontmoeting tussen Nottingham Forest en FC Utrecht was ook een beetje de wedstrijd van Hans van Breukelen, zeer gewaardeerd keeper van beide clubs begin jaren ‘80. In de aanloop naar het treffen adviseerde hij FC Utrecht om vooral de fysieke strijd om het middenveld te ontlopen. 

Dat lukte FC Utrecht vooral het eerste kwart van de wedstrijd onbedoeld goed; het werd in die fase helemaal suf getikt door de Engelsen. Utrecht herstelde zich, kwam een achterstand te boven, maar stond uiteindelijk met lege handen. Wederom een kleine nederlaag in Europees verband.

Hans van Breukelen. Een van de meest vriendelijke en oprechte mensen uit het Betaald Voetbal. Hij was niet alleen keeper van onze FC in de periode 1978-1982. Eind jaren ’90 had Van Breukelen als voetbaltechnisch directeur ook een beleidsmatige functie binnen de club. Hij lanceerde in die jaren het beleidsplan ‘Challenger’. 

Tot sportieve resultaten leidde dat niet, maar welbeschouwd was hij een voorloper, een beleidsmaker avant la lettre. FC Utrecht pretendeert immers nu, decennia later, de top 3 serieus te willen uitdagen. 

In augustus 1982 vertrok Hans van Breukelen naar Nottingham. In zijn laatste seizoen bij FC Utrecht liep hij - wat we nu noemen - een snuffelstage bij de amateurvereniging in Zeist waar ik onder de lat stond. Een aantal keren kreeg ik keeperstraining van de toen al international. Dat had overigens alleen met zijn aanwezigheid tijdens de trainingen te maken, niets met mijn talent (of het gebrek daaraan).

Ik herinner me nog een uitwedstrijd ergens in Utrecht, ik meen tegen Majella. Stond ie achter mijn doel toen we een penalty tegen kregen. “Hij gaat rechts van je”, hoorde ik hem zeggen. Tja, wat doe je als de keeper van het Nederlands Elftal zoiets tegen je zegt, dan duik je dus in het luchtledige naar links. Hoppa, 1-0 achter. 

Die eigenwijsheid heb ik nog steeds. Wanneer een betere biljarter mij tijdens een partijtje libre in Café Kanaalzicht toefluistert om de speelbal met rechts effect over de lange wand te spelen, kies ik ervoor om de bal met links effect over de korte wand te spelen. En inderdaad, mis. 

Zo eigenwijs speelde FC Utrecht gelukkig niet tegen Nottingham. Het speelde naar beste kunnen en zorgde bijna voor een stuntje. Dat zou dan mede de verdienste van doelman Barkas zijn geweest die weer veel reddingen verrichtte. Topkeeper. Zo’n topper hadden we 45 jaar geleden ook in het doel staan.

Barkas en De Breuk. De laatste is het al, de eerste lijkt eveneens legendarisch te worden. 
   

Frank Slijper