Vak P - FC Utrecht wint ruim in hartverwarmend decor

Door Frank Slijper – Een bijzondere zaterdagmiddagwedstrijd in Galgenwaard. Anthony Correia, trainer van opponent Telstar, lijkt Ron Jans te gaan opvolgen. Er is hem daarom veel aan gelegen zijn visitekaartje in Utrecht achter te laten. Bovendien heeft zijn ploeg de punten hard nodig in de strijd tegen degradatie. Correia slaagt er met Telstar in om het zijn nieuwe ploeg behoorlijk lastig te maken, maar verliest uiteindelijk met 4-1.

De overwinning was welkom, maar Vak P genoot meer van de speciale aandacht die FC Utrecht gaf aan ernstig zieke patiëntjes van het Wilhelmina Kinderziekenhuis en het Prinses Máxima Centrum.  

Spelers en stafleden bezochten deze ‘kidsweek’ de beide ziekenhuizen, patiëntjes werden voor de wedstrijd met de spelersbus opgehaald en in VIP-boxen geplaatst, de 12-jarige Lukas ontwierp een uniek wedstrijdshirt en een patiëntje deed op uitstekende wijze dienst als stadionomroeper. Jimi (6 jaar oud) mocht de aftrap verrichten, op schouders van Ángel Alarcón de ereronde maken en na afloop op de teamfoto voor een juichende Bunnikside.

Dan ben ik echt trots op mijn cluppie. Dan voel ik meer verbondenheid dan bij welke overwinning ook. Dit is écht winnen. Waar een grote club groot in kan zijn. FC Utrecht: goed gedoan jochie! 

En oh ja, de wedstrijd. Op de overwinning viel weinig af te dingen, al doet de uitslag een eenvoudige zege vermoeden. Dat was het niet. De gelijkmaker van Telstar na een klein uur spelen was volkomen verdiend. Maar verder liet FC Utrecht het niet komen. Het herstelde de orde met drie doelpunten. Een iets te ruime zege gezien de veldverhoudingen.

Circa 50 jaar geleden parkeerde Telstar voor het laatst de spelersbus op de parkeerplaats van stadion Galgenwaard. Uit die bus stapte die middag ook een zekere Louis van Gaal, in seizoen ‘77-‘78 contractspeler in Velsen. Het zal geen oorzakelijk verband hebben gehad, maar Telstar degradeerde die jaargang en moest bijna een halve eeuw wachten op de rentree in de eredivisie.  

Jaren ’70, het lijkt zo kort geleden nog. Mijn vader bezocht de thuiswedstrijden van DOS en later FC Utrecht en bracht het virus over op zijn zoons. Onze pa leeft al lang niet meer. Soms kijken mijn broer en ik elkaar glimlachend aan als we onszelf in Vak P betrappen op dezelfde houding als pa. Beschouwend, ellenbogen op de knieën en vuisten onder de kin. 

Mijn broer, de zoon van mijn broer, de dochter van mijn zus, mijn zwager tot zijn overlijden, mijn moeder tot haar overlijden en ik: allemaal op die ene rij in Vak P. Volgend seizoen komt daar ook mijn schoonzoon bij. En over een aantal jaar, je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn, gaat mijn kleinzoon of -dochter ook mee, beeld ik me zo in. Tegen het FC Utrecht-virus bestaan geen medicijnen. 

Hopelijk bestaan die medicijnen wel tegen de ziekten van de patiëntjes van de Utrechtse kinderziekenhuizen. Een glimlach op het gezicht is ook een medicijn. Prachtig dat FC Utrecht dát medicijn in ieder geval kan leveren. Vanuit het hart.