Door Frank Slijper – Het eerste punt in Europees verband is binnen. Het grote FC Porto, dertig keer landskampioen, twee keer winnaar van de Champions League en twee keer winnaar van de UEFA Cup, werd in een kolkend Galgenwaard met 1-1 bedwongen. Een geweldige prestatie waar we als FC Utrecht-supporters trots op mogen zijn. We zagen een heerlijke partij voetbal in een geweldige ambiance.

Het was na de drie eerdere nederlagen in de UEFA League van belang om tegen het favoriete FC Porto nu eens resultaat te behalen. Goed voor het moraal, goed om het vormherstel vervolg te geven, goed voor het vertrouwen in de aanloop naar de confrontatie met Ajax. 

FC Porto toonde zich zoals verwacht de gehele wedstrijd de betere en technisch meer vaardige ploeg. Maar met een surplus aan energie blijkt veel te bereiken. Of zoals de Amerikaanse generaal Dwight Eisenhower ooit zei: de grootte van de hond is niet belangrijk tijdens een gevecht, het gaat om de strijdlust van de hond. En aan strijdlust ontbrak het geenszins bij onze FC.  

Het positivisme vooraf onder de nestors in Vak P leek overwegend gebaseerd op de Europese tournee van 15 jaar geleden. In een poule met Napoli, Liverpool en Steaua Boekarest excelleerde FC Utrecht en verloor het slechts eenmaal. De andere wedstrijden kwam onze FC weliswaar niet verder dan vijf keer een gelijkspel, maar twee keer niet verliezen van Napoli en Liverpool was toen ook een topprestatie. Waarom zou dat nu tegen Porto niet opnieuw kunnen?

Mijn broer en ik memoreerden onlangs nog aan de ontmoeting met Liverpool, najaar 2010, die we samen met onze toen 85-jarige moeder bezochten. Ook zij was seizoenkaarthouder. Vooral voor de gezelligheid met haar twee jongens in Vak P. Voor aanvang van de thuiswedstrijd tegen Liverpool begeleidden we haar tot aan de lift in de parkeergarage en namen zelf de buitentrap. “We zien je straks boven bij de liftuitgang, mam.” 

Onze moeder was een type van zelfredzaamheid én op die leeftijd al een beetje vergeetachtig.  Ze wachtte dus boven bij de lift níet op ons... We zochten overal, lichte paniek. Pas in de rust vonden we haar. Ze was keurig op de juiste stoel in de juiste rij gaan zitten… maar in een heel ander vak, ver van Vak P verwijderd. Blijkbaar wilde niemand haar vertellen dat ze op de plek van een ander zat. Ook wel begrijpelijk. Zoiets zeg je niet tegen een lieve, oude dame die griotjes uitdeelt. “Ja, ik zag jullie beneden wel steeds heen en weer lopen, en met die politieagenten praten”, sprak ze onbekommerd. “Ik vond het al zo gek dat jullie niet naar boven kwamen.” 

Welnu, net als destijds tegen Liverpool liet FC Utrecht zich tegen FC Porto ook van zijn beste kant zien. Gedragen door het publiek dat opnieuw een groot compliment verdient. Geen wanordelijkheden, geen reacties op provocaties. Slechts aanhoudend positieve en fanatieke ondersteuning. Hulde.

De achterbuurmannen in Vak P merkten na de 1-1 nog op, dat FC Utrecht nimmer verloor van Farioli - wij zeggen altijd 'Fabiola' - nu trainer van FC Porto en het afgelopen seizoen van Ajax. Leuke wetenswaardigheid, maar - zoals het meisje uit Badhoevedorp vorig weekend nog tegen me zei ‘Jij neemt nooit iets voor lief’ - toch even gefactcheckt. Correct heren. Nu dus een gelijkspel, idem dito vorig jaar in De ArenA en dit voorjaar een glansrijke 4-0 overwinning in de Galgenwaard. 

Zondag komen de Amsterdammers als aangeschoten wild naar Utrecht. Kom maar op! Er staat wild op het menu.

  

Frank Slijper