Door Frank Slijper - Na de uitnederlaag bij Sparta, een maandje geleden, bedankte trainer Ron Jans de meegereisde FC Utrecht-supporters na de wedstrijd. Zijn gebaren leken te willen zeggen: Helaas, we kunnen een keer verliezen.

Ook na de met 1-0 verloren ontmoeting met Fortuna richtte Jans zich tot het uitvak. In Sittard was zijn lichaamstaal echter anders dan eerder in Rotterdam: Sorry, we zitten klaarblijkelijk in een dalletje. En daar heeft het inderdaad alle schijn van, want het wil momenteel niet vlotten bij FC Utrecht. 

Voor de, zoals dat heet, neutrale kijker was het geen feestje om de wedstrijd integraal te volgen. Nu zijn we in Vak P verre van neutraal, maar ook wij zaten niet op het puntje van onze huiskamerstoelen. FC Utrecht oogde onmachtig. Het was niet in staat om de verdedigingslinies van Fortuna te doorbreken.

De doelkansen, of beter -kansjes, waren op een hand te tellen. Na de snelle 1-0 legde Fortuna het accent op de verdediging en dat deden de Limburgers zo goed dat ze de eerste thuisoverwinning op FC Utrecht sinds 2010 konden vieren. 

Vooraf was er veel te doen over de speelwijze en opstelling, met name over de invulling van de nummer 10-positie nu Victor Jensen en Dani de Wit er beiden enige tijd uitliggen. Jans koos tegen Fortuna voor Can Bozdogan op die plek, de eerste basisplaats voor de Duits-Turkse middenvelder.

Voorts was de keuze voor Zechiël als hangende linksbuiten opmerkelijk. Je kunt je afvragen waarom Jans niet voor een tweede vleugelaanvaller naast Blake koos. Rodriquez, Jonathans en Murkin (met een verleden als linkerspits) begonnen op de bank. Dat we de langdurig geblesseerde Yoann Cathline op de linkervleugel node missen is al langere tijd duidelijk. 

Puzzelen dus voor Jans. Gelukkig heeft hij voldoende keuzemogelijkheden gezien het aantal selectiespelers. Het is immers van deze tijd dat beleidsmakers van BVO’s bepalen dat alle posities minimaal dubbel bezet moeten zijn.

Daar is in Vak P wel eens discussie over. Met buurman Ad als meest stellige tegenstander. Hij vindt een selectie van zo’n 30 spelers excessief omdat je daarmee nooit alle kikkers in de wagen kunt houden. Het zou tot ontevredenheid en onrust kunnen leiden. Onnodig bovendien omdat een aantal spelers gedurende het seizoen helemaal niet aan speelminuten zal toekomen. Valt iets voor te zeggen.

Aan de andere kant, het voetbal is sinds de zeventiger jaren beduidend fysieker geworden. (Nederland-Brazilië tijdens het WK ’74 even buiten beschouwing gelaten…) Meer wedstrijden, hogere intensiteit, meer duels, meer blessures. Een ruime selectie lijkt daarom vandaag de dag geen overbodige luxe, zeker niet wanneer er ook Europese ontmoetingen op het programma staan. 

Komende donderdag is het weer zover: Olympique Lyonnais komt op bezoek. In de vaderlandse competitie heeft FC Utrecht al drie nederlagen moeten slikken, in Europa is onze FC na zes duels nog steeds ongeslagen. Benieuwd of Ron Jans zich na afloop weer tot het publiek richt. Hopelijk dan met een brede grijns en de handen in de lucht, als overwinningsgebaar.

  

Frank Slijper