Sannie: 25 jaar toiletjuffrouw van Tivoli(Vredenburg)

Sannie is 25 jaar toiletjuffrouw in Tivoli, eerst op de Oudegracht en aansluitend in TivoliVredenburg. De laatste interviewde de jubilaris voor een interne nieuwsbrief, maar Nieuws030 mag het ook publiceren. Sannie is immers van ons allemaal!
  

In 2015 riep 3FM haar uit tot 'toiletjuffrouw van het jaar', maar voor wie het Utrechtse uitgaansleven kent, is dat allang geen verrassing meer. Sannie, bijnaam Sannie-tair, is in de afgelopen vijfentwintig jaar een begrip geworden binnen de stad, maar vooral binnen TivoliVredenburg.

Ze begon als late dertiger in het oude Tivoli aan de Oudegracht, tussen de plakkende vloeren en de lange nachten. En toen Tivoli naar Vredenburg verhuisde, verhuisde Sannie gezellig mee. Niet zomaar: ze kreeg haar eigen vaste plek bij de Ronda-wc’s, haar kleine koninkrijkje, waar ze nu nog steeds elke avond de bezoekers blij maakt met een lollie of een pepermuntje.

We spraken haar over hoe die vijfentwintig jaar zijn geweest – en waarom ze nog steeds niet weg te slaan is uit haar hoekje bij de Ronda.

Hey Sannie, hoe ben jij eigenlijk ooit bij Tivoli terecht gekomen? Ze vertelt het alsof het gisteren was. ‘Ja joh, mijn schoonzussie zei: ‘Ik zie in ’t Stadsblad een advertentie, toiletjuffrouw bij Tivoli. Niks voor jou, mop? ‘Ik wist niet eens wat Tivoli was.’

Tot ze kwam solliciteren.

‘Ik liep die lange gang in en dacht meteen: hé, deze gang ken ik! Mijn oma woonde aan het grachie. Als meissie van vijf, zes rende ik hier met m’n broertjes naar binnen. Toen was ’t nog het NV-huis. En dan werden we d’r weer uitgestuurd, haha.’

Haar eerste werkdag vergeet ze nooit. ‘Wipneus en Pim, volle bak. Ik had 200 lollies meegenomen. Om één uur ’s nachts waren ze al op. Moest ik de hele nacht nog! Ik m’n schoonzussie bellen: ‘Hebben jullie nog lollies?’ Zegt ze: ‘Hoe ken dat nou, je heb ‘r 200 gehaald?!’ Ja, even wennen aan zo’n mensenmassa.’

Wat zijn de raarste dingen die je tegenkomt op de wc? ‘Joh, ik zie echt van alles langskomme. Mannen die aankomen in hun onderbroekie, mensen met zo’n wit gezichie dat je denkt: die haalt de plee niet meer. En ja… laatst ook twee mensen die denken dat ze ff snel een wippie kunnen doen. Dan zeg ik: ‘Ho! Eraf. Dit ken hier nie. Ga maar lekker thuis verder spelen. Boeffies!’

Wat is er veranderd met de verhuizing van de Oudegracht naar Vredenburg? Niet veel, zegt ze. Maar er is één ding wat ze wel echt mist… ‘Mijn peukie. Vroeger in het oude Tivoli kon ik achter m’n tafeltje ff een peukie doen en met de mensen babbelen. Dat ken je je nou toch niet meer voorstellen.’

Een van haar dierbaarste momenten: de verhuizing naar het nieuwe TivoliVredenburg. ‘Ik zat met Henk op het terrasje aan de overkant van Vredenburg. Ik keek naar dat grote gebouw en dacht: “ik?! Dáárbinnen?! Hoe gaaf is dat, dat ik daar straks mijn eigen plekkie krijg.” Het is grootst, hè. En dan mag ik daar onderdeel van zijn.’ 

Hoe is je band met de collega’s? ‘Ja goe. Ze komen altijd gezellig langs voor een praatje. Lieve jongens en meiden, hoor. Ze halen drinken voor me, maken ff een grapje… echt toppers.’

‘Wat ik écht leuk vind, is dat ik zoveel collega’s heb zien groeien. Cedric en David, bijvoorbeeld ­– die heb ik als jochies nog achter de bar zien staan bij de Oudegracht. Nou zijn ze allebei bedrijfsleider. Ja, dat is toch prachtig?’

Wat vind je het leukste aan je werk? ‘Het is nooit hetzelfde. Ik kan geen saaie kantoorbaan hebben. Mijn juf zei vroeger al: “jij bent d’r eentje van de praatjes, niet van de boekies. En je gaat ’t met je gezichie verdienen.”’

Dan grijnst ze: ‘Ik dacht vroeger: ja daag, ik ga toch niet de prostitutie in? Haha! Maar ze had gelijk hoor. Als ik een boek omsloeg wist ik niet meer wat op de vorige pagina stond. Maar verteld iemand mij wat, dan onthoud ik alles. Ik ben gewoon een praktijktypetje. Maar met alleen lagere school toch m’n eigen eenmanszaakje, en op zo’n mooie plek werken. Dan heb ik het toch niet zo gek gedaan, hè?’

Het einde van het gesprek nadert en Sannie laat zich nog even van haar verzorgende kant zien. ‘Heb je wel gegeten, jongen? Pak maar ff een lollie, ik heb er genoeg.’

Terwijl ik mijn jas aantrek, roept ze nog: ‘Als je foto’s mot hebben, kijk maar op mijn Facebook. Ik sta met die kleine rapper… hoe heet-ie… Lil’ Kleine! En Glennis Grees! En René Froger. Ah, dat was zo’n leukie.’