70 JAAR, MONSTERTOUR VAN 1926 IN 70 DAGEN

door Jeroen Wielaert

70 is hij geworden halverwege februari, een mooie leeftijd om de monstrueuze Tour de France van 1926 opnieuw te fietsen, bedacht Cees van Gemert. Hij is een paar jaar met pensioen als voormalig baas van theatergroepen. Met zijn Julia woont hij in de Griftstraat. Hij wil die historische Tour in 70 dagen voltooien. Morgen, donderdag 30 april vertrekt hij uit Évian, badplaats aan het Lac Leman, het lang gerekte meer ten oosten van Genève. Mevrouw de burgemeester, Josephine Lei zal om 8.30 het startschot lossen.

De Tour van 1926 was de langste ooit, 5745 kilometer langs de Franse landgrenzen, in 17 aaneengesloten etappes. Het ging tegen de klok in, naar Mulhouse, Metz, Duinkerken, Le Havre, Cherbourg, Brest, Les Sables d'Olonne, Bordeaux, Bayonne, Luchon, Perpignan, Toulon, Nice, Briançon, andermaal Evian, Dijon en Parijs. Er waren 12 etappes van veel meer dan 300 kilometer. De langste was die tussen Metz en Duinkerken: 433 kilometer. Het peloton vertrok na middernacht, ritten duurden meer dan 14 uur. Extra legendarisch was de Pyreneeën-etappe Bayonne-Luchon (326 kilometer, over dan al klassieke cols als de Tourmalet en de Aubisque). Hij werd in ongekend hondenweer en op modderige wegen gewonnen door de latere Tourwinnaar, de onbreekbare Belg Lucien Buysse.

Van Gemert is van 14 februari 1956, in Vught. Na de middelbare school ging hij naar de Sociale Academie in Eindhoven. Hij liep eind jaren '70 stage bij het vormingstheatergezelschap Proloog en bleef verbonden aan theaters, als zakelijk leider en productiechef. In 2002 kwam hij zijn vrouw Julia tegen. Een van zijn groepen was de Lunatics uit Utrecht, van 1998 tot 2014, reden om in Utrecht te gaan wonen. Ze zorgden voor locatiespektakels op Terschellings Oerol, trokken de wereld open. Van Gemert houdt zich in de wintermaanden nog beschikbaar om bij theaters in te springen.

Eerst nu de immense rondgang, de 70-daagse van Évian naar Parijs. Hij had erover gelezen in een special van literair wielertijdschrift De Muur, begin 2017. In oude exemplaren van de toenmalige krant L'Auto kreeg hij daarna gedetailleerd zicht op de plaatsen van doorkomst. Hij typte alles in op de fietsapp Komoot. Zo kwamen er 70 trajecten in zijn telefoon.

Van Gemert rolt aan de keukentafel in de Griftstraat een deel van een behangrol open waar hij alle ritten minutieus op heeft uitgetekend, met hoogteprofielen en al. In oktober 2025 werd het allemaal concreet. Hij zegt: 'Op zeker moment was het: nu moet het ook echt.'

Alle etappes uitgewerkt op een behangrol.

Geen denken aan om net als de renners van destijds elke etappe in een nacht en een dag te doen. Hij rijdt ze telkens in drie à vier dagen, geheel alleen. In Lille komt Julia op bezoek (en Nieuws030 ook). Na de aankomst in Perpignan is het plan om Julia met de trein op te zoeken in Barcelona, een aangename onderbreking van vier dagen.

Normale ouwe lullen gaan toch de Camino naar Santiago de Compostella wandelen?

Cees van Gemert, met een grijns: 'Precies. En daarom doe ik het niet. Ik ben geen wandelaar, krijg pijn in mijn benen. Ik kan ook fietsen naar Rome – dat doen er veel, of langs de Donau. Je ziet ze voor je. Dat trekt me niet zo.'

In 1989 fietste hij al eens van Maastricht naar Milaan. Het ging om een weddenschap rond de Europa Cup 1-finale van AC Milan tegen Steaua Boekarest, in Camp Nou, Barcelona. Als Ruud Gullit een doelpunt scoorde, zou Cees de tocht aanvangen, met een krat bier als tegenprestatie van elke deelnemer aan het wedje. Gullit scoorde twee keer, goed voor 12 kratten. 'Na dat tweede doelpunt zeiden ze dat ik ook terug moest fietsen. Dat heb ik niet gedaan.'

In 1992 reed hij 3000 kilometer door het westen van de States, van Denver over de Rockies, via Utah en Arizona. Hij wilde de Mexicaanse grens over, naar Mexico Stad, maar dat bleek al snel te link – ze fietsten je zo de weg af.

In Europa maakte hij later lange afstandstochten, 800 tot 1000 kilometer, zonder rustdagen. Dan liet hij zijn Giant-fiets achter bij mensen thuis, in een plaats met een vliegveld. Zo is hij door meer dan 10 landen gekomen. Nederland, België, Frankrijk, Italië, Spanje, Portugal, Slovenië, Kroatië, Hongarije, Slovakije, Tsjechië, Polen, Duitsland en weer terug.

Wat trekt hem in die lange afstanden? Na een denkpauze: 'Eh, avontuur klinkt zo...Ja, het is toch de uitdaging. In 2018 heb ik die rit naar Milaan nog eens gedaan. Dus ik kon het nog. Nu is het bijna 10 jaar verder. Een uitdaging, ja, ik denk het wel.'

In de voorbereiding heeft hij 200 kilometer per week gefietst. Opgewekt: 'Ik denk dat ik in betere conditie ben dan in die Europese ritten. Toen dronk ik nog heel veel. Dat heb ik nu geparkeerd. In de winter ging ik drie keer per week naar de sportschool Sport City op Oudenoord – algehele beenspieroefening.'

In 1926 vertrokken 41 renners in 10 ploegen en 85 individuelen, de zogenaamde touristes routiers, aan de langste Tour de France ooit.  In vergelijking wordt het voor Van Gemert heel eenzaam en solistisch. 'Ja. Dat is bijzonder, maar ik ben het ook gewend. Ik vind het heerlijk. In 1980 reed ik met een vroeger vriendinnetje op een fietsvakantie de Baraque Michel op, hoog in de Ardennen. Zij was er na die heuvel helemaal klaar mee, flikkerde haar fiets weg. Dat was voor mij het punt: ik moet het alleen doen. Je fiets nooit zo goed als je mede kompaan. Zeker in de bergen is het geen pretje om met een ander te fietsen. Of je bent een mental coach voor de ander – je kunt het. Of je bent het zelf – ik ben helemaal niets.'

Vanzelf wordt het filosoferen over de eenzame fietser en zijn beproeving. 'Ja, dan ga je bergop en vraag je je af: waar ben ik in Godsnaam mee bezig? Maar als je boven bent, verandert je gemoedstoestand in 2 seconden. Dan ben je de hero of the world – dit is lekker. En onderweg los ik alle problemen op. Door de cadans van het fietsen word je helemaal zen. De gedachten komen: hoe moet ik dit, of dat aanpakken. Je komt tot een weloverwogen idee. Dat heb je niet als iemand tegen je aan zit te lullen onderweg. Het werkt verhelderend, helend. Ja en je komt jezelf ook verschrikkelijk tegen. Je hebt niet alleen hoogte- en dieptepunten in de bergen, maar ook in het leven. De catharsis, zoiets.'

Die Pyreneeënrit van 1926 was vreselijk. 'Ja, ja, ja. Dat weet ik. Ze moesten na afloop mensen gaan zoeken in de bergen, waren mensen kwijt. Dat was een verschrikkelijke etappe. De hel was even terug op aarde. Het was een combinatie van slecht weer en heel slechte wegen.'

Hij neemt in Frankrijk één binnenband mee en een plaksetje. Hij wil het beslist volbrengen. 'Ja, het zal wel moeten. Het is een soort trechter geworden. Het is net als een vis in een net. Ik kan er niet meer uit.'

Van Gemert wil op 26 juli graag aankomen op de Champs Élysées, uren voor de finish van de Tour van 2026. Hij vraagt zich af, of hij toestemming krijgt om als solist op het parcours te komen. Er is een mail verstuurd naar Tour-directeur Christian Prudhomme, een man met mooie herinneringen aan Utrecht.

Nieuws030 gaat verslag doen van de reis van Cees van Gemert, let daarom op onze publicaties.


De totale reis van Cees van Gemert duurt 88 dagen, inclusief rustdagen. Het kost naar schatting tegen de 10.000 euro, voor eenvoudige hotels en maaltijden. Daarvoor is hij begonnen met een crowdfundingsactie via GoFundMe. Het streefbedrag is 5745,-. Van iedere donatie gaat 35% naar een cultureel project van MAN II CO Bewegingstheater. Zij vervoeren hun spullen nog steeds in kartonnen dozen. Ze hebben stevigere Flightcases nodig.

Het motto van de crowdfunding is dus: doneer voor FIETS CEES EN FLIGHT CEES.