Onverwacht is daar Utrecht (3)

Soms word je op een onverwacht moment geconfronteerd met 'Utrecht'. Bijvoorbeeld lezend in een boek, luisterend naar een podcast of kijkend naar iets op tv. Voor dat soort gevallen is er deze onregelmatig verschijnende Nieuws030-rubriek.
 

Deel 3: podcast 'De Stilte van Sobibor'

door Jim Terlingen

In aflevering 6 van deze recente podcast over vernietigingskamp Sobibor - waar tijdens de Tweede Wereldoorlog ruim 34000 Nederlandse joden de dood vonden - is na ruim 17 minuten ineens dit verhaal te horen:
   

Philip Frank kon als baby onderduiken dankzij een verzetsgroep die hem uiteindelijk onderbracht bij pleegouders. Dat gebeurde op het laatste nippertje. Philip zat al met z’n ouders in de trein naar Westerbork. De trein stopte bij station Utrecht Maliebaan.

Z’n ouders slagen erin om de kleine Philip en zijn zus daar af te geven aan die verzetsgroep. Die weet met de kinderen te ontsnappen aan de bewakers bij de trein en zij kunnen Philip en zijn zus overdragen aan pleegouders.
  

Onverwacht is daar - al luisterend - Utrecht.

Na wat onderzoek mijnerzijds volgt hier meer informatie:

Philip (1943) groeit na dit verhaal verder in Utrecht op als Flip Groot. Als hij twaalf jaar oud is, vertelt zijn moeder dat zij eigenlijk zijn pleegmoeder is en dat hij anders heet.

Philip hoort dat hij de zoon is van het Amsterdams-joodse echtpaar Koosje en Abraham Frank. Acht weken na zijn geboorte krijgen zijn ouders een oproep om zich te melden in kamp Westerbork. Op weg daarnaartoe, bij een tussenstop op het Maliebaanstation, worden Philip en zijn zus Merlyn (2 jaar) op het perron aan een studentenverzetsgroep meegegeven, die hen vervolgens naar verschillende onderduikadressen brengen.

Philip en Merilyn krijgen in Utrecht allebei de naam van hun pleegouders. Hun echte ouders worden in vernietigingskamp Sobibor vergast.  

Philip en Merilyn leven op dit moment beiden nog.   

Philip vertelt in deze nieuwsbrief in mei 2025:

Toen ik op mijn twaalfde hoorde dat mijn ouders niet mijn biologische ouders waren en dat ik een echt zusje had, drong dat helemaal niet tot mij door: ik snapte er gewoon niks van…

Pas op mijn zestiende begreep ik dat ik een echte zus had. Omdat wij niet gezamenlijk zijn
opgegroeid en ook nog eens in verschillende milieus terechtkwamen, kon het gebeuren dat de
relatie tussen mij en mijn zus nooit echt goed is geworden helaas.

In die tijd begon ik pas te snappen wat het is om twee paar ouders te hebben: de omgekomen biologische ouders die ik nooit heb gekend en de pleegouders die altijd zo goed voor mij waren geweest.

Het was voor mij dan ook een heel lastig moment toen ik op mijn negentiende ging studeren, om deze vader en moeder te vertellen dat ik mijn eigen naam voortaan wilde gebruiken.

Tips voor deze rubriek? Of een zelfgeschreven bijdrage? Mail naar info@nieuws030.nl.

Met dank aan tipgever Doete Regts.
  

Alle afleveringen tot nu toe:

Deel 3: podcast 'De Stilte van Sobibor'
Deel 2: podcast 'De ongelooflijke geschiedenis'
Deel 1: podcast-interview met Daniël Lohues