Neerlandicus Wiljan van den Akker (1954-2026)

De in Utrecht wonende Wiljan van den Akker is overleden. Hij promoveerde in 1985 aan de Universiteit Utrecht op het werk van Martinus Nijhoff en was van 1988 tot 2003 hoogleraar Moderne Nederlandse letterkunde aldaar, later faculteitshoogleraar Moderne poëzie, vicerector onderzoek en vanaf 2016 directeur van het Centre for the Humanities.

Naast zijn wetenschappelijke werk over onder anderen Roland Holst, Van Schendel, Leopold en Lodeizen debuteerde hij in 2008 als dichter met De afstand, waarvoor hij de C. Buddingh’-prijs ontving, en publiceerde hij in 2015 samen met zijn echtgenote Esther Jansma (1958-2025) onder het pseudoniem Julian Winter de roman Messias.

Hij had zitting in diverse literaire jury’s, waaronder die van de P.C. Hooftprijs en de Prijs der Nederlandse Letteren, en was voorzitter van de Stichting Johan Polak.

Samen met Gillis Dorleijn schreef hij Een Nieuw Geluid, een poëziegeschiedenis van 1900–1940 van maar liefst 1264 pagina's, uitgegeven bij Prometheus voor €65. In december 2025 werd het door NRC-recensent Toef Jaeger gerekend tot de vijf beste boeken van het jaar, met als kwalificatie "een pageturner vol boeiende anekdotes en dwarsverbanden."

Over zijn emeritaat: decaan Keimpe Algra omschreef hem als "vooraanstaand neerlandicus, kenner van de modernistische poëzie en poëtica en literatuurhistoricus van de Nederlandstalige poëzie", maar ook als iemand die "vanaf 1994 met veel verve bestuurlijke rollen speelde." Hij was onder meer "founding father" en directeur van het Onderzoeksinstituut voor Geschiedenis en Cultuur (1994–2003) en stond in 2006 aan de basis van de nieuwe gefuseerde faculteit Geesteswetenschappen.

Bij zijn emeritaat werd zijn gedicht Verstreken uit de bundel Hersenpap op een muur in de Drift 21 in Utrecht aangebracht — een mooie blijvende herinnering aan hem in onze stad.

(JT)