Wielaert - Adieu de Windhoek

Jeroen Wielaert - Met vreugdeloze routine bracht hij het glas bier van de bar naar de tafel bij het raam. Het was geen gewone zaterdagmiddag, maar de allerlaatste, melancholischer dan ooit. Ben had 34 jaar achter de tap gestaan. Nu was het ook voor hem voorbij.

'Het is niet anders,' verzuchtte hij.

Nog een avond, dan was het klaar met Café de Windhoek.

Ruim een halve eeuw was het een vertrouwde pleisterplaats als karakteristiek buurtcafé in Lombok, op de hoek van Laan van Nieuw Guinea en Groeneweg. Een open burcht voor stamgasten. De sfeer was conform het motto op de website: 'Waar gezelligheid en de buurt samenkomen'.

Het leek alsof de tijd er stil stond, met de ruimtelijke inrichting vol ouderwetse tafels en stoelen, slanke pilaren in het midden en glimmende spijlen boven de U-vormige bar. Tot de tijd van nu aanbrak. Adieu café, andermaal komt een eind aan een markante Utrechtse kroeg. Het is een hard gelag, ook voor de biljarters.

De Windhoek blonk uit in wat het niet was – geen studentencafé. De klandizie was heel gemêleerd, met de nadruk op volks, een vaste schare gewone en ongewone Utrechters, naast de stewardessen en dealers die er binnen kwamen en ook de Marokkanen en de Turken – iedereen uit de buurt, met hun eigen trekken, dorst, lol en ongemakken.

De Windhoek bleef de Windhoek, een vertrouwd Lomboks eiland.

Ik kwam er wel eens met Anneke, een oude bekende uit Café de Zaak die later in Londen was gaan wonen, aldaar veel plezier had gehad in pubs en nu met een appartement in Oog in Als Welgelegen blij was om de Windhoek te hebben gevonden. Direct merkte ik het verschil met de trendy tenten in het centrum. Dit was authentiek Utrechts. Zo moest het zijn.

Vrijdagavond was het weer de typische vrijdagdrukte. Uncovered kwam spelen, de band uit Hoograven. Ze openden met liedjes van Chaka Khan en The Jackson Five. Het duurde even, of iedereen kon meezingen met Hey Jude en Bloed, Zweet en Tranen.

Midden in de ruimste stond een groepje Utrechters, gevorderde zestigers, gehuld in jeans. De dames hadden gedekte coiffures, de mannen droegen platte petten en bakkebaarden. Het was nog even stevig genieten met zijn allen.

Op de gokkasten draaide het fruit uitbundig rond. Aan de muur ernaast hing nog het menu met de typische Windhoek-cuisine van spare ribs, saté en broodje bal. Lombok kwam daar steevast graag op af, om het niet alleen bij drinken te laten.

Theo van Uum had het zo gewild als voormalige eigenaar, samen met zijn Julia. Toen het minder werd met de gezondheid moesten ze het loslaten. Zeven jaar geleden werd de Windhoek overgenomen door de gezusters Vos, op voorwaarde dat het in dezelfde stijl behouden zou blijven. De vrouwen zaten allebei in de kinderopvang en moesten nog horeca ervaring opdoen. Ze deden dat door in eerste instantie niets te veranderen, vertrouwend op de vaste jongens achter de bar, waaronder Ben.

Nieuwe tijden brachten toch andere inzichten. Carlijn Vos wilde niet stoppen met de horeca in het markante gebouw, maar er een draai aan geven, zeg maar een andere wind. Het wordt de transitie naar het kindvriendelijke restaurant De Vosjes. Die eetgelegenheid komt in de voormalige ruimte met de biljarts. Nu al staat er een opstelling met een speelkeuken voor de kids. In het cafédeel verdwijnt de klassieke bar, maar komen zitjes voor volwassen borrelaars. Het is een frappante, onvermijdelijke verjongingsslag.

De vaste jongens en meisjes van de Windhoek kunnen even verderop nog hun gemis compenseren in Café Kanaalzicht, nog zo'n typisch Utrechts bolwerk uit het begin van de twintigste eeuw. Ze hebben goede live bands op zondagmiddag.