Utrechter Anne Veen noemt zichzelf 'een bejaarde'. Hij schrijft dagelijks stukken op zijn substack. Dat is een vrolijke, licht chaotische blog vol zelfspot, ironie en herkenbaar geklungel. Onderstaand stuk schreef hij enkele dagen geleden.
  

Anne Veen -  Om voor mij nog altijd licht duistere redenen wordt eens in de tien jaar het busvervoer in de provincie Utrecht gegund aan een nieuwe partij. Dat heet dan goedkoper te zijn. Want marktwerking. En als je marktwerking zegt, zeg je Europa, regels, procedures en formulieren waarbij zelfs bejaarden spontaan Excel-angst krijgen.

Het idee is: als meerdere partijen mogen bieden, wordt het goedkoper dan wanneer je als provincie zelf een busbedrijf runt. Dat is het verhaal. Oh, en het is niet alleen goedkoper, maar ook beter voor de reiziger. Dat wordt er altijd bij gezegd, meestal met een serieuze blik en een PowerPoint. Duh.

Ik ben sceptisch. Dat is zo’n nette term voor iemand die denkt het beter te weten zonder daar verder bewijs voor te hebben. Maar goed, afgezien van mijn betweterigheid viel mij na de laatste wissel van OV-aanbieder vooral één ding op. De kleur van de bussen.

Ze zijn een soort mengvorm geworden van gifgeel en poepgeel. Een tint waarvan je denkt: dit was een keuze. “Huh, is dát wat je opvalt?” hoor ik iHenkie al zeggen. “Niet dat ze soms uitvallen, niet op tijd rijden, te weinig bussen hebben, te weinig personeel, rare lijnnummers?”

Ach joh. Dat zijn aanloopprobleempjes. Kinderziektes. Die gaan voorbij. Maar die kleuren… die blijven. Tien jaar lang. Dat doet pijn aan de ogen. Dagelijks. Structureel.

En wat het extra verwarrend maakt: dezelfde aanbieder rijdt in Brabant rond met bussen in iets wat verdacht veel lijkt op Utrechtse kleuren. Rood-wit-achtig. Best charmant zelfs. Dus ik vroeg me af: was de pompverf hier in de aanbieding bij de Lidl? De Action? Of ergens op een industrieterrein in China waar iemand dacht: 'doen we geel, merkt niemand'?

Deze kwestie heb ik uiteraard besproken in het Bejaardenoverleg bij de Verhuurjongens. Daar waar de échte kennis zit. Over aanbestedingen, bussen en bejaardenlogica. Een denktank met koffie, ervaring en weinig haast. Het overleg resulteerde in een brief aan Provinciale Staten. De uitgevers van de OV-concessie. Een e-mail, welteverstaan — want ja, zo modern zijn wij inmiddels. Typemachinebejaarden met wifi.

Daar ging-ie:
  

Onderwerp: 'Kleine OV-observatie met een groot Utrechts hart'

Geachte leden van Provinciale Staten,

Onlangs is de nieuwe concessiehouder voor het openbaar vervoer in onze provincie van start gegaan. Ik zal u niet vermoeien met aanloopperikelen, gewijzigde lijnen of andere technische details. Laat ik het simpel houden: als inwoner van Utrecht ben ik over het algemeen tevreden. Vriendelijke, kundige chauffeurs, en ja — nieuwe instromers moeten soms even wennen aan de Utrechtse werkelijkheid. Dat hoort erbij. Ook Rome reed niet in één dienstregeling.

Toch, en u voelde ’m al aankomen, een kleine suggestie voor een volgende aanbestedingsronde.

Mijn Utrechtse hart bloedt namelijk een beetje bij het zien van de huidige buskleuren. Ze doen hun werk uitstekend, daar ligt het niet aan, maar esthetisch gezien voelt het alsof we in een willekeurige provincie zijn beland. En dat zijn we niet.

Mijn voorstel: neem in het bestek van eisen op dat alle bussen in de provincie Utrecht worden uitgevoerd in een rood-wit design. Streekvervoer en stadsvervoer elk hun eigen variant, maar wel duidelijk familie van elkaar. Herkenbaar, eigenzinnig en onmiskenbaar Utrechts.

Ik durf met enige zekerheid te stellen dat de gemiddelde Utrechter — en zelfs de bovengemiddelde — dit kan waarderen. Het oog wil ook wat, zeker als je dagelijks op de halte staat.

Met vriendelijke groet,
Het Bejaardenkoor met Utregs Hart
  

Het Bejaardenkoor wist het zeker: hier komt nooit antwoord op. Maar zie: al bij de ontvangstbevestiging bleek hun ongelijk. Enige tijd later, ruim na de start van het eerste jaar van de nieuwe concessie, kwam er daadwerkelijk een reactie. Van de griffie:
 

Geachte mevrouw Veen,

Bedankt voor uw mail. Uw bericht is gedeeld met de Statencommissie Bereikbaarheid en Energietransitie voor de commissievergadering van 25 februari. U vindt uw bericht terug op het Stateninformatiesysteem onder ‘Ontvangen berichten’.

NB: We willen u wijzen op het intellectuele eigendomsrecht en de Wet open overheid bij berichten gedeeld met Provinciale Staten.

Met vriendelijke groet
 

Tja. Met de voornaam Anne heb je statistisch gezien een verhoogde kans om als mevrouw aangesproken te worden. Ik ben eraan gewend. Het stoort me niet. Het leidt wel af. “Kom op man,” zei iHenkie.

En ik werd nieuwsgierig. Ontvangen berichten… eens kijken. En daar stond-ie. Zwart op wit. Titel intact:

   
Kijk. Dat soort humor kan ik waarderen.
Met iets meer humor, beter vervoer en een snufje energietransitie komen we er vast wel.

Het Bejaardenoverleg en het Bejaardenkoor overwegen inmiddels een bezoek aan de publieke tribune.

Wordt vervolgd.