Raymond Taams -  Nu het tijdperk van de kunstmatige intelligentie is aangebroken en de computer bijna al onze taken overneemt, kunnen we ons eindelijk weer richten op waar het echt om gaat, namelijk: dagbesteding. 

'Huh, het ging toch om de liefde, vrienden en familie enzovoort?', denkt u, jazeker, maar dat is voor 's avonds en in het weekend, om te zorgen dat u de avond of het weekend überhaupt haalt, moet u eerst de doordeweekse dagen besteden. 

In onze steeds onpersoonlijker wordende stad Utrecht is een dag besteden niet eenvoudig. Afgelopen woensdag probeerde ik bijvoorbeeld een paar minuten van mijn dag te besteden bij de Bruna op Utrecht Centraal, dit werd een mislukking.

Rond het middaguur, of misschien was het ook al tegen tweeën, dat weet ik niet meer, ik had die dag geen afspraken en slenterde volkomen doelloos door de stad, betrad ik de stations-Bruna, waar mijn oog viel op het tijdschriftenrek.

'Goh, de Revu, die bestaat ook nog', dacht ik toen ik de titel boven een stapel Panorama's zag uitsteken. Vroeger rende ik altijd op woensdag naar de kiosk om de nieuwe 'Nieuwe Revu', zoals het blad in de jaren negentig heette, te kopen, je had destijds nauwelijks internet, je moest ergens je informatiehonger mee stillen.

Nostalgisch gestemd pakte ik de Revu uit het rek, en nam plaats op een van de twee comfortabele treinstoelen die achterin de winkel stonden. Bladerend door het tijdschrift viel mijn oog op een column van een oud-collega, ik maakte met mijn telefoon een foto van de pagina om het stuk op een later moment te lezen.

"Ja, dat gaan we dus niet doen, bladenmakers moeten ook hun geld verdienen", beende een verontwaardigde Bruna-medewerkster van middelbare leeftijd onmiddellijk op mij af. Formeel had ze gelijk, wanneer ik de column van mijn oud-collega wilde lezen, moest ik daarvoor betalen.

"Nou, nou, bent u niet een beetje over-alert, ik zie toevallig dat een bekende voor dit blad schrijft en maakte zonder er heel diep over na te denken een foto", mompelde ik, maar de Bruna-mevrouw was volledig over haar theewater. "Het is belachelijk wat je doet, dat weet je zelf ook", kefte ze zo luid dat andere bezoekers nieuwsgierig opkeken van het boek of tijdschrift waarin ze gratis stonden te lezen.

Zuchtend zette ik de Revu terug in het rek, de Bruna-dame en ik hadden samen een stukje van onze dag besteed, dat was het enige goede nieuws.