Taams - D.E.M.G.S.T. (34)
Gepubliceerd: zaterdag 25 april 2026 11:32
Raymond Taams - Op de zonovergoten laatste vrijdagmiddag van april wacht ik in een Hoogravense apotheek op mijn beurt. Er zijn zeven wachtenden voor mij, een vrouw met dun, spierwit haar zit op haar rollator voor de balie terwijl een medewerker de bestelling klaarmaakt, misschien is dit het moment om aan een Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst te beginnen, ik pak mijn telefoon en schrijf.
Shit, nummer 310, ik ben aan de beurt, dat ging veel sneller dan ik dacht, u weet nu zeker dat deze woorden door een mens geschreven zijn, kunstmatige intelligentie produceert immers geen teksten omdat hij zich ergens verveelt.
Na drie doosjes met pillen voor een beter humeur in ontvangst te hebben genomen, plof ik neer in de wachtkamer van het gezondheidscentrum waar de apotheek onderdeel van is, ik moet en zal mijn schrijfsel tot een goed einde brengen, waarover zullen we het hebben?
Over Ruben Brekelmans dan maar, dit frisgewassen VVD-kind mag zich sinds kort fractievoorzitter van zijn partij noemen. Gisteren zag ik Brekelmans in een talkshow met Sven Kockelmann, ik weet verder niks van Ruben Brekelmans en heb geen zin om iets over hem op te zoeken. Eigenlijk wil ik alleen het lege gevoel dat hij bij me opriep aan u kwijt.
Tijdens zijn Brekelmans-interview vertoonde Sven een fragment van Vincent Karremans, een andere jonge VVD’er, het was alsof ik naar twee inwisselbare figuren keek, nauwelijks van elkaar te onderscheiden, ik heb dat ook met Aziatische mensen, zulke dingen mocht je vroeger opschrijven, het ligt echter aan mij, niet aan mensen uit Azië.
Toen de naast Ruben Brekelmans gezeten opiniepeiler een grafiek toonde waaruit bleek dat VVD-stemmers het onnodig vinden om benedenmodale inkomens te compenseren voor de energiecrisis, werd ik treurig. Ik dacht aan het leger frisgewassen, optimistische Hollanders dat nog moet ontdekken dat het leven geen krentenbol is. Ze zullen het ontdekken, onder leeghoofdig leiderschap van Brekelmansen, Karremansen, enzovoort.
Ja, u heeft gelijk, het is tijd voor mijn medicijnen.