Raymond Taams - Zoals u misschien weet, bemens ik iedere donderdagmiddag van vier tot zeven de Videotheek naast de Rabotoren aan de Croeselaan.

De Videotheek is een sociaal kunstproject, waarmee we enerzijds een laagdrempelige plek voor menselijke ontmoeting creëren te midden van de rondom uit de grond schietende, door ons gemeentebestuur zo vurig gewenste megalomane hoogbouw, en anderzijds een vuist maken tegen steeds machtiger en duurder wordende streamingdiensten.

Donderdag zat ik in het zonnetje voor de Videotheek te praten met een vaste bezoeker, toen een vijftal professionals langsliep. Het krioelt op de Croeselaan van de professionals, je herkent ze aan hun opzichtig dure kleding en hun van hun eigen professionaliteit bewuste, doelgerichte wandelpas.

Er zijn aan de Croeselaan zoveel professionals, dat ik overweeg professional-safari's te organiseren voor gewone mensen die graag een keer een echte professional van heel dichtbij willen bekijken.

“Hee kijk, nu zit ‘ie niet meer alleen”, hoorde ik de ene professional tegen de anderen zeggen. Kennelijk waren de professionals eerder die middag langsgelopen, waarbij het ze was opgevallen dat ik in mijn eentje in de zon voor de Videotheek zat, professionals ontgaat nu eenmaal niets, waar wil ik eigenlijk naartoe met deze tekst?

Geen idee, wat onprofessioneel, in ieder geval zinde het mij niet dat ik in deze context het te bekijken dier was in plaats van de professionals, dit moet veranderen.

Dit gaat veranderen, lieve stadsgenoten.

Harder dan ooit zaagt de Amerikaanse president Trump aan de fundamenten van onze welvaart, die goedbeschouwd nog slechts gestoeld is op gladde praatjes van consultancybureaus, beleidsmedewerkers, hele dan wel halve ambtenaren of andere met een laptop bewapende babbelkousen.

Binnenkort stort de hele rotzooi in elkaar, voor mij persoonlijk verandert er dan niks, ik zit gewoon voor mijn Videotheek aan de Croeselaan, u komt gezellig aangewaaid.

Samen proberen we nog een professional te spotten.