Raymond Taams - Vanuit een antieke woonboerderij te Oude Pekela richt ik mij tot u, het is de eerste Paasnacht van 2026, vanmiddag vertrokken mijn vriendin en ik uit de Domstad om een vriendin die hier in Noordoost-Groningen woont te bezoeken. Nu, om half twee 's nachts, slaapt iedereen, op de bank in de woonkamer luister ik naar het tikken van de klok en het nakneterrende haardvuur.

Opmerkelijk hoe snel je je weer mens voelt als je even de Randstad ontvlucht. Verklaarbaar is het wel: Randstedelingen leven in een beperkte geestelijke matrix, met gedragingen die je worden opgelegd door het grote geld. Je moet ambitieus zijn zodat je hard voor ze gaat werken, ze willen dat je hun nieuwste warmtepomp aanschaft want dat is goed voor het milieu, zo gaat het de hele tijd maar door.  

Ik vertel niks nieuws, lieve stadsgenoten, desondanks leek het me goed onszelf te herinneren aan onze beklagenswaardige positie in dat op het eerste oog zo knusse Utrecht. Van nuchtere afstand bekeken bewonen we echter een gouden rattenkooi, vol gevaren en problemen die ons worden aangepraat. Menselijke zenuwstelsels te Oude Pekela reageren nauwelijks op woorden als 'opwarming'.  

Is hier dan alles beter? Jazeker, in de woonkamer van de vriendin hangt een bijna wandvullend televisiescherm waarop ik rond het middaguur de pauselijke zegen zal bekijken. Omgeven door geestelijken in kleurrijke gewaden en devoot gezang spreekt Leo de Veertiende ons toe vanaf zijn balkon in een stad waarop het geld geen vat krijgt omdat de R.K. Kerk zelf al rijk genoeg is.  

Morgen, Tweede Paasdag, zet mijn moeizame levenspad zich voort middels een autorit naar Zwolle, alwaar we een tweedehands IKEA-kast zullen ophalen. 

Rest mij u, waar u zich ook bevindt en hoe uw persoonlijke omstandigheden ook zijn, een zalig Paasfeest te wensen.