Raymond Taams - Het voornaamste kenmerk van de huidige tijd is woede, daarom vind ik het zeer treffend dat Donald Trump zijn operatie tegen Iran ‘Epic fury’ heeft genoemd. De hedendaagse woede beperkt zich allerminst tot het Midden-Oosten, ook onze Domstad kolkt ervan, hij uit zich zelfs in reclames voor de Paralympische Spelen.

‘Kijk je ook naar me als ik straks voor goud ga?’, las ik gisteren op een elektronisch scherm langs de Oudegracht boven de afbeelding van een hardloper met een beenprothese. Het voelt vijandig dat de makers ervan uitgaan dat ik gehandicapten nastaar, de digitale poster is eigenlijk een schoolvoorbeeld van passieve agressie.

Wellicht draai ik door, moet ik mijn ADHD-medicijnen strikter op tijd innemen, vanmorgen ontwaarde ik zowat vijandigheid in de leuze ‘Trap mee tegen kanker’, waarmee de LED-kubus aan het plafond tegenover Primark op Hoog Catharijne passanten verleidt deel te nemen aan een hometrainer-wedstrijd tegen de ziekte.

“Waarom staat er nooit ‘wees lief voor kanker’?”, schoot me een absurde zin te binnen, onbruikbaar voor dit Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst natuurlijk, zodra mensen zoiets lezen krijg je alle woede die ze toch al in zich hadden over je heen, en dat terwijl mijn eigen moeder overleed aan kanker en ik misschien ooit ook wel. 

Maar goed, voorlopig worstel ik met ADHD en een ingewikkeld verleden, door de onderdrukte boosheid die ik regelmatig om me heen voel als ik door de stad wandel, waan ik mij terug in het ouderlijk huis, waar dezelfde sfeer hing. Vriendelijk hoor dat Utrecht, waarheen ik drieëntwintig jaar geleden vluchtte, mij deze nestgeur aanbiedt.

Toch hoop ik dat het hier binnenkort weer net zo gemoedelijk wordt als in 2003, het jaar dat George Bush een doldrieste oorlog ontketende onder de noemer ‘Iraqi freedom’, hetgeen uiteraard veel minder episch klonk dan het epische ‘EPIC FURY’.