Raymond Taams - Op het Vredenburg stond een man met driftige armgebaren over Jezus te vertellen, ‘Hij komt, hij komt’, dat soort teksten, voorbijgangers reageerden niet of nauwelijks. Om een of andere reden begon ik mij de spreker in passieve toestand voor te stellen, thuis onderuitgezakt op de bank bijvoorbeeld.

‘Zou hij zijn energieke redevoeringen op straat nodig hebben om zich ’s avonds tevreden en op zijn gemak te voelen?’, vroeg ik mij af. Er bestaan immers ook mensen die pas rustig op de tweezitter neerploffen nadat ze dertig rondjes door het park renden of de keuken een grondige schoonmaakbeurt gaven.

Zelf behoor ik niet tot deze categorieën, ik zit graag en veel op de bank, wel altijd in de hoop dat zittend nietsdoen mij hoogstaande literaire invallen brengt. Afgelopen week had ik geen inspiratie, mijn hoofd zat te vol met paniek om de actuele politieke situatie van ons land.

Toch moet er, zoals elke week, een Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst geschreven worden, althans, dat heb ik mijzelf opgelegd, maar wie ben ‘ik’ eigenlijk? Mijn eigen slavendrijver? Een machine die niet kan stoppen met Door Een Mens Geschreven Stukken Tekst produceren? Gekmakend wordt het zo langzamerhand.

Laat ik uit pure armoede enkele regels wijden aan het minderheidskabinet dat maandag aantreedt. Door personele miskleunen van Rob Jetten, denk aan de informateur en een beoogde staatssecretaris die terugtraden, oogt dit nu al zeer krakkemikkig. Zijn er lichtpuntjes? Ja, twee om precies te zijn.

De eerste is dat onze sympathieke Utrechtse D66-wethouder Eelco Eerenberg wordt bevorderd tot staatssecretaris. Tweede heuglijke feit is dat Eelco deze loodzware baan hooguit een jaartje hoeft te doen, daarna kan hij net als ik lekker over het Vredenburg slenteren op een doordeweekse middag.

Zich verwonderend over de plaatselijke godsdienstfanaat, waar tegenwoordig minder onzin uitkomt dan uit de Tweede Kamer.