Raymond Taams - Wandelend over de Westerkade, op een droge, zachte avond in februari, overviel een gevoel van verlatenheid mij. Wellicht werd dit gevoel ingegeven door de duizenden kerstlampjes die nu nog fonkelend de leuningen langs het water sierden, maar weldra zouden worden opgeborgen op een anonieme, roemloze plek, een loods op een industrieterrein te Mijdrecht bijvoorbeeld, of een Nieuwegeinse garagebox.

Ik dacht aan alle mensen die ooit in mijn leven waren, en nu niet meer, maar ach, ik ben een man, over gevoelens schrijven vind ik lastig. Laat ik daarom gewoon wat laaghangend fruit plukken en Dick Schoof belachelijk maken ik mijn vijfentwintigste Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst. Dick Schoof, wie is dat ook alweer? Dick Schoof mag zich de huidige regeringsleider van ons land noemen.

Twee jaar geleden volgde Schoof Mark Rutte op, een kille liberaal die bijna anderhalf decennium premier was. Gedurende deze periode transformeerde Nederland van een samenleving tot een deeltjesversneller zoals wetenschappers die in Zwitserland hebben gebouwd om atomen op elkaar te laten botsen. Onder Rutte werd het ieder voor zich, een racebaan vol concurrerende werkenden.

Toen kwam Dick Schoof, hij leek de verpersoonlijking van de leegte die Rutte achterliet, een logische opvolger dus. We lachten wat af om onze non-premier, zelfs in het Sinterklaasjournaal werd hij geparodieerd, tegelijkertijd is iedereen Dick Schoof nu alweer vergeten, dit terwijl hij nog een week als minister-president voor de boeg heeft, hopelijk mag hij afsluiten met een fijne ramp.

Sorry, deze wens is te onmenselijk, Dick moet er maar genoegen mee nemen dat hij geruisloos van het toneel verdwijnt, nooit zal hij als een troostende Vader des Vaderlands tussen de brokstukken van een opgeblazen winkelcentrum de natie toespreken, de kerstverlichting aan de Westerkade en Dick Schoof belanden in de onderste geheugenla.

Gelukkig mogen de lichtjes er in november weer uit.