Raymond Taams - Laat mij u in dit Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst deelgenoot maken van de eerste keer in mijn leven dat ik een Tesla zag, dan bedoel ik een auto met die naam, want oorspronkelijk bestaat natuurlijk de familie van Nikola.  

De eerste keer dat ik een Tesla zag was waarschijnlijk ergens rond 2015, toen het ding in Nederland op de markt kwam en ongetwijfeld onmiddellijk werd aangeschaft door lieve, progressieve Utrechters die elektrisch wilden rijden.  

Ik kan rustig zeggen dat de eerste Tesla die ik zag mij een paniekaanval bezorgde. Het hoekige, lompe chassis en de dunne, uitgestrekte lijnen deden denken aan een woedende gorilla die zijn ogen samenkneep, klaar om aan te vallen.  

‘Kom, Tesla-rijders zijn goedbedoelende, progressieve mensen die een schoner milieu willen’, suste ik mijn gemoed, de angst bleef echter sluimeren, al was het maar omdat de grote schrijver Gerard Reve eens zei: ‘Ik ben niet progressief, want zoals het is, is het al erg genoeg’.  

Inmiddels weten we dat Reve gelijk had, er schuilt een doodenge man achter de elektrische wagen die zo snel de wereld veroverde. Anno 2026 streeft Elon Musk alleenheerschappij na, gehandicapten en sociaal zwakkeren wil hij naar Mars lanceren, we hadden achteraf gezien beter op benzine kunnen blijven rijden.  

Ondertussen staat de Tesla-ficering van het Utrechtse straatbeeld niet stil, reusachtige, tank-achtige automobielen van diverse merken staan geparkeerd op schilderachtige locaties als de Weerdsingel. Het is mij een raadsel waarom men zich in zo’n bullybak door onze knuffelige Nijntje-stad verplaatst.  

Op fietspaden suizen fatbikes met dikke, gespierde frames voorbij, steeds vaker ook zie ik fietsen die een dunne, rode lichtstreep op de weg projecteren voor extra zichtbaarheid. Dat zulke vormen mij herinneren aan de akelige eerste keer dat ik een Tesla zag, lijkt niemand iets te kunnen schelen.