Raymond Taams - “Het is voor je eigen veiligheid”, hoor ik een politieagent tegen een meisje zeggen terwijl hij een bekeuring uitschrijft. Het meisje staat naast haar fiets, op de kruising aan het einde van de Jutfaseweg, ik vermoed dat ze door rood reed of zoiets, zonder licht fietsen kan het niet zijn rond dit vroege middaguur.  

‘Het zijn vast nepagenten’, grinnik ik inwendig, denkend aan krantenkoppen als ‘Nepagenten actief in Overvecht’ of ‘Aantal incidenten met nepagenten toegenomen’. Ik bekijk de politieauto met het opvallend grote blauwe zwaailicht die achter de twee dienders en het meisje staat, ja, een nep-auto, sowieso.  

Daarna vraag ik mij af of ik een grap zou durven maken over nepagenten wanneer ik door de politie word aangehouden. Misschien, maar ik moet dan wel zorgen dat ik mijn paspoort bij me heb zodat ze me niet kunnen bekeuren op basis van ‘geen identiteitsbewijs bij zich’ als het gebbetje verkeerd wordt opgevat.  

Vervolgens wind ik me op over het belerende ‘het is voor je eigen veiligheid’ dat de smeris bij zijn bon serveert. Zelf reageer ik daar waarschijnlijk negatief op; “wacht even oom agent, ik ben vijfenveertig jaar en brak nimmer een arm of been, volgens mij gaat het prima met mijn veiligheid”, zou me ontglippen.  

Bovendien kan ik het woord ‘veiligheid’ nauwelijks nog verdragen, vooral niet wanneer het door overheidsdienaren wordt gebruikt als argument voor een vervelende maatregel. Hadden we hier maar een president zoals Donald Trump, over wie ik eens gelezen heb dat hij zonder condoom een pornoster neukte.   

Ja, dit stond in een serieus te nemen artikel, dus ik herhaal mijn bovenstaande opmerking zelfverzekerd, luid en duidelijk: hadden we hier maar een regeringsleider zoals de onverschrokken Donald J. Trump, die hem zonder gezondheidsbeschermende maatregelen rücksichtslos in een pornoactrice steekt.  

Waarvan akte in mijn drieëntwintigste Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst.