Raymond Taams -  Onwillekeurig starend naar de zes blikken tonijn in mijn keukenkastje, vraag ik me plotseling af of die zes blikken vroeger één tonijn vormden, en of de tonijn dus net als Youp van ’t Heks konijn ‘Flappie’ in meerdere stukken… enfin, mijn hoofd ratelt, welkom bij een nieuw Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst.

Vanwege het strenge winterweer dat ons in de eerste week van 2026 overvalt, zijn de Utrechtse paden en straten onbegaanbaar. Je moet het doen met de noodvoorraad die je in huis hebt, in mijn geval zijn dit zes blikken tonijn, zeven blikken bier, een fles rode wijn, koffie en enkele tientallen doosjes ADHD-medicatie.

Hoewel ik dus niks te klagen heb, uit ik via deze weg mijn ongenoegen over de afgelaste nieuwjaarsrecepties. Het begon op maandag met de traditionele nieuwjaarsbijeenkomst van de gemeente, ’s middags ontving ik een bericht waarin de burgemeester stelde dat doorgang niet verantwoord zou zijn.

Ik, die mij verheugd had op een inclusieve avond vol ontmoetingen met andere maatschappelijk betrokken Utrechters, werd na het lezen van de annulering overvallen door bijzonder on-inclusieve gedachten. ‘Ja, het zullen de slecht-ter-been-types wel weer zijn waarmee ze rekening houden’, dacht ik.

‘Geloof me, slecht ter been word je niet zomaar, dat zegt iets over je karakter’, vuurde het taalcentrum in mijn brein er een nog afschuwelijker zin achteraan. ‘Misschien moet je dit soort teksten opschrijven en ze gebruiken voor een cabaretvoorstelling’, opperde mijn constructieve innerlijke stem vervolgens.

Zo tol ik, dankzij het ondersneeuwen van het nieuwjaarsreceptie-seizoen, gedurende de eerste week van 2026 een beetje rond in mijn eigen hoofd. Ook de bijeenkomst van de provincie gaat niet door, zag ik net, de Commissaris van de Koning zou spreken over weerbaarheid, zelf heb ik voor noodgevallen plusminus één tonijn in huis.

Ik wens u overigens een zeer menselijk 2026.