Raymond Taams - “Dus je duwt papa ergens in het nieuwe jaar van de trap?”, concludeer ik nadat een vriendin zich beklaagt over het uitgavenpatroon van haar inmiddels tweeëntachtigjarige vader.

“Dan heeft hij weer de nieuwste elektrische fiets, het volgende moment een nieuwe camper”, mokt ze roerend in haar cappuccino, “die boomers hebben geen idee hoeveel geluk ze hadden met de tijd waarin ze leefden.”  

“Ja, en ze blijven maar leven, dat is de ellende”, doe ik gratis een duit in het zakje, mijn eigen ouders leven immers al lang niet meer, ik kan zeggen over de vorige generatie wat ik wil, mijn vrijheid van meningsuiting houdt op bij het aanzetten tot geweld tegen Omroep Max-kijkers, dit was uiteraard niet wat ik beoogde met de guitige eerste regel van mijn negentiende Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst.  

“Aan de andere kant: ik snap de jongeren van nu ook niet”, denk ik hardop terug aan mijn deelname aan het landelijke Woonprotest, afgelopen mei in Utrecht. Met hooguit duizend mensen luisterden we op het Domplein naar schrijnende verhalen van afgestudeerde werkenden die door hun huisbazen worden uitgezogen, zevenhonderdtwintig euro betalen voor een kinderkamer is tegenwoordig normaal.   

“En dan een paar maanden later die demonstratie voor het opeisen van de nacht”, bereik ik langzaam de mopperstand. “Daar waren veel meer mensen, dan denk ik: ja godverdomme, de nacht mag je gratis hebben van pandjesbazen zoals prins Bernhard junior, ‘s nachts slapen die lui, waarom zou je je na middernacht überhaupt op straat begeven als je een kapitaal huis hebt en een twintig jaar jongere vriendin?”  

“Prins Bernhard junior heeft geen twintig jaar jongere vriendin, hij is nog steeds getrouwd met de moeder van zijn kinderen”, merkt mijn gesprekspartner op. “Dat bedoel ik dus, we praten met zijn allen langs elkaar heen”, slaak ik een diepe zucht.