Raymond Taams - Breeduit gezeten op een lederen bank in het Ikea-restaurant op de Utrechtse meubelboulevard, het is er rustig dus ik voel me gerechtigd om zeer ontspannen te zitten, valt mijn oog op het tegenovergelegen Van der Valk-hotel. Ik denk aan de enige keer in mijn leven dat ik seks had in een Van der Valk, en met deze toevalligheid begint een nieuw Door Een Mens Geschreven Stuk Tekst.

Zoetjesaan bereiken we het einde van 2025, ‘Nu Sinterklaas is vertrokken, halen Utrechters weer massaal een kerstboom in huis’, lees ik op de voorpagina van de DUIC naast mijn beker koffie op het salontafeltje voor me. Om deze groteske kneuterigheid hou ik van lokale krantjes, ik bedoel: je laat tienduizenden exemplaren drukken met op de voorpagina nieuws dat elk jaar rond deze tijd hetzelfde is.

Het wereldnieuws dat ik zojuist op mijn smartphone las, gaf me een gevoel van uitputting. ‘Rutte: NAVO volgende doelwit Rusland’, kopte de NOS. In zijn toespraak op de Berlijnse veiligheidsconferentie zei de voormalige premier – waar we zelfs als ex-premier niet vanaf lijken te komen – dat we ons moeten voorbereiden op een oorlog zoals onze grootouders die hebben meegemaakt. 

Gelukkig bestaat de NAVO hooguit nog een jaar, Trump en Poetin zijn samen druk bezig hem te ontmantelen, zodat Rusland straks Estland, Letland, Litouwen en Polen kan binnenvallen zonder last te hebben van Amerikaanse of Europese legers.

Natuurlijk is deze cynische machtspolitiek bijna net zo smerig als neuken in een Van der Valk. Van die avond in dat hotel herinner ik vooral de seksgeluiden die mij uit verschillende kamers op de gang tegemoet kwamen. Hierdoor voelde ik mij reeds voordat ik de sleutel in het slot van mijn eigen kamerdeur stak behoorlijk uitgeput.

Maar niet zo uitgeput als van Mark Rutte die voor de zoveelste keer achter een feit aanloopt.