Raymond Taams - Ik wandelde onder een rij kale bomen langs de Kanaalweg, ter hoogte van het braakliggende stuk grond waar in de komende jaren de nieuwe stadswijk Merwede verrijst.

Oranje gloed van een laagstaande decemberzon scheen mij tegemoet, toen een vogel op een van de takken boven mijn hoofd de inhoud van zijn darmen de vrije loop liet. Een grote klodder witte schijt belandde precies voor mijn voeten, ik werd dus niet geraakt.

'Pfoeh, ternauwernood ontkomen aan de vogelgriep', dacht ik tevreden, enkele dagen eerder zag ik namelijk een alarmerende reportage in het NOS Jeugdjournaal over vogelgriep die overslaat op katten, kinderen kregen het advies extra op hun huisdier te letten.

De kans dat een kat vogelgriep krijgt is klein, werd erbij gezegd, waarop ik me afvroeg waarom dit dan als eerste onderwerp minutenlang in het Jeugdjournaal zat. Nadat de nieuwslezer zei dat ook mensen weinig gevaar lopen door vogelgriep, begreep ik het helemaal niet meer, was ik nu meer of minder vatbaar dan de poes voor vogelvirussen?  

Omdat ik, om uiteindelijk ook op lange termijn origineler en frisser te kunnen schrijven dan een AI-programma, in mijn Door Een Mens Geschreven Stukken Tekst toevalligheden van de menselijke geest omarm, lijm ik hier onbeduidende gebeurtenissen met een schijtende duif en de kattenwaarschuwing van het Jeugdjournaal aan elkaar, ongeveer zoals informateur Sybrand Buma in Den Haag poogt chocola te maken van onbeduidende partijen met hooguit zesentwintig zetels in de Tweede Kamer.  

Terwijl ik dit zittend op bed schrijf, klinken presentatoren van BNR Nieuwsradio, dat op de achtergrond aanstaat, plotseling opgewonden. In Den Haag, waar men gisteren nog zo optimistisch was over de formatie, is de sfeer totaal omgeslagen. 'Een opmerkelijk vroege impasse die weleens tot nieuwe verkiezingen zou kunnen leiden', duidt een politiek deskundige het.  

Ik besluit een avondwandeling te maken, misschien poept een vogel in het duister wel precies op mijn hoofd, of anders niet.